PiS rzeczywiście okazał się partią mało demokratyczną, niezdolną do wewnętrznej dyskusji, a więc i zapewne także niezdolną do pozyskiwania nowych wyborców i do wygrywania kolejnych wyborów. Usunięci z partii mogą z satysfakcją chodzić w glorii męczenników usuniętych przez krwawego satrapę.
Trudno jednak dziś przewidzieć, jak potoczy się kariera Zbigniewa Ziobry. Wciąż nie wiadomo, o co mu chodzi. Nie przedstawił programu ideowego, według którego chciałby reformować PiS, ani budować nową partię. Czym miałaby się różnić ona od PiS, a sam Ziobro od Kaczyńskiego? Po wyborach obserwowaliśmy raczej harce byłego ministra i jego współpracowników, niż przemyślaną strategię działania.
Satysfakcję może czuć też Kaczyński: buntownicy bez problemów zostali usunięci, a partia pozostaje jednomyślna. Bo nawet jeśli ktoś ma inne poglądy niż prezes, to teraz z nimi się nie wychyli. Lider PiS umocnił swój wizerunek jedynego wodza polskiej prawicy.
Ziobryści zresztą bardzo mu tego nie utrudniają. Tuż po usunięciu trzech polityków z PiS, gdy na fali oburzenia był idealny moment na wyciągnięcie z partii kolejnych polityków, wyrzuceni zapowiedzieli... odwołanie od decyzji Komitetu Politycznego. A zatem sprawa utknie teraz w proceduralnych potyczkach, a emocje z każdym dniem będą opadać.
Jednak konflikt w PiS i wyrzucenie Ziobry pokazują, że na polskiej, zabetonowanej, jak się wydawało, scenie politycznej coś się zaczyna dziać, duopol PiS – PO zaczya się rozszczelniać. Dwie wielkie partie, z których jedna nie potrafi skutecznie sprawować władzy, a druga nie umie być atrakcyjną opozycją, zaczynają powoli tracić na znaczeniu.
