Śmierć jak kot wpadnie w lot!

Andreas Dresen,

W pół drogi

,

Niemcy 2011

Guza mózgu Franka nie można ani leczyć, ani operować. Mężczyźnie zostały dwa miesiące życia. Dowiaduje się tego w gabinecie lekarza, towarzyszy mu żona Simone. Ta długa, ośmiominutowa scena otwiera „W pół drogi" i jest przejmująca. Zaczynamy sobie wyobrażać siebie na miejscu 40-letniego Franka, ojca dwojga dzieci, pracownika oddziału DHL. I o to właśnie chodziło Dresenowi – byśmy pomyśleli o tym, co na co dzień wypieramy ze świadomości, negujemy, czyli o własnej śmierci. Nie żeby obniżyć sobie nastrój, ale by dostrzec, że nasze życie wcale nie jest takie najgorsze, że często jest nawet całkiem, całkiem. Na pewno jesteśmy w lepszej sytuacji niż Frank, który umierając, traci pamięć, przestaje rozpoznawać przedmioty i twarze, przechodzi przez gwałtowną fazę agresji...

Prawie cała akcja filmu rozgrywa się w rodzinnym domu umierającego, a jego coraz bardziej wynędzniałe i udręczone ciało stanowi jej epicentrum. Choroba Franka reorganizuje życie otoczenia. Zakłóca równowagę – wszyscy muszą się do niej ustosunkować: jego rodzice, żona, dzieci, kolega z pracy. Nie jest łatwo sprostać takiemu wyzwaniu. Trzeba być wyrozumiałym, współczującym, nie rozpaczać przy chorym, nie rozklejać się, by go jeszcze bardziej nie zasmucać.

Największe brzemię spośród bliskich Franka dźwiga żona – w tej roli znakomita Steffi Kühnert (żona pastora w „Białej wstążce" Hanekego). Ich wzajemna bliskość staje się coraz cichsza, coraz bardziej skondensowana. Chwilami sytuacja ją przerasta – wówczas ulgę przynosi rozmowa z lekarką domową, która odwiedza Franka zawsze, gdy jest potrzebna.

W filmie Dresena, całkowicie improwizowanym na planie, występują tylko autentyczni pracownicy niemieckiej służby zdrowia. Wspomniana pani doktor ma pod opieką w Berlinie około 50 umierających pacjentów – tych, którzy wolą umrzeć otoczeni rodziną niż w hospicjum – i jest na wezwanie każdego z nich, w dzień i w nocy. Zwraca ona uwagę Simone na coś bardzo ważnego – na odpowiedzialność względem dzieci, którym jesteśmy winni wytłumaczenie, czym jest śmierć.