Zachęcanie bądź zniechęcanie do jej obejrzenia nie ma większego sensu, zważywszy, że przed rokiem pierwszą część – „Hobbit: Niezwykła podróż" – tylko w Polsce zobaczyło ponad 2 miliony widzów.
To samograj skazany na sukces komercyjny, którego twórca, Nowozelandczyk Peter Jackson, opromieniony dekadę temu sukcesem ekranizacji tolkienowskiej trylogii „Władca Pierścieni" (17 Oscarów i olbrzymie wpływy), kolejny raz potwierdza, że w dziedzinie filmowej fantastyki nie ma sobie równych. Do perfekcji posiadł umiejętność wykorzystywania rewolucji technologicznej ostatnich lat umożliwiającej z pomocą komputerów przeniesienie na ekran najbardziej fantastycznych literackich pomysłów.
Jackson i jego scenarzyści nie bardzo przejmowali się tymi, którzy nie widzieli części pierwszej bądź nie czytali powieści. Może to im nieco utrudnić zrozumienie fabuły, druga bowiem część zaczyna się bez żadnych przypomnień wcześniejszych zdarzeń, tam, gdzie kończyła się pierwsza. Drużyna krasnoludów dowodzona przez Thorina Dębową Tarczę (Richard Armitage), do której dołączył nie do końca z własnej woli hobbit Bilbo Baggins (Martin Freeman), wyposażony w cudowny pierścień zabrany Gollumowi, kontynuuje wędrówkę do Samotnej Góry.
Tam schowany jest ich skarb strzeżony przez ogromnego smoka Smauga (przemawiającego dystyngowaną angielszczyzną Benedicta Cumberbatcha). Tytuł filmu odnosi się do spustoszonych przez Smauga ziem po jego ataku na Erebor, królestwo krasnoludów. Akcja w drugiej części jest bardziej dynamiczna.
