Narratorem filmu Danielle Luchettiego jest Accio (Germano), chłopak z biednej robotniczej rodziny z południa Włoch.
Accia poznajemy, gdy udaje się do seminarium. Uczy się świetnie, żarliwie wierzy. Zachłannie poszukuje idei, która pokierowałaby jego życiem.
Jednak droga kapłańska nie będzie odpowiednia dla dorastającego chłopca – Accio nie potrafi przestać myśleć o kobietach i te grzeszne myśli sprawią, że zrezygnuje z seminaryjnej nauki. Zostanie faszystą, by bronić dumy i honoru ojczyzny, tak jak kiedyś duce.
W tym czasie Manrico (Scamarcio), starszy brat Accia, podejmuje pracę w miejscowej fabryce, gdzie wznieca robotniczą rewolucję, stając się przywódcą lokalnego ruchu komunistycznego.
Stosunki między braćmi skomplikuje dodatkowo pojawienie się pięknej Franceski (Finocchiaro). Pochodząca z arystokratycznej familii dziewczyna zwiąże się z Manrikiem, ale Accio się w niej zakocha.
Wybory braci są wynikiem desperackiej próby wyrwania się z biedy. Obaj wierzą, że obrana przez nich droga doprowadzi do zmiany świata na lepszy, triumfu sprawiedliwości.
Reżyser obnaża w tym filmie fałsz idei, których realizacja ma zawładnąć całym życiem człowieka. Accia czeka bolesne rozczarowanie. Manrico w rewolucyjnym buncie posunie się za daleko. Nostalgiczno-żartobliwy nastrój ustępuje miejsca subtelnemu dramatowi rodzinnemu.
Obaj przekonają się, że w istocie najważniejsze są więzy krwi. A dojrzewanie nieuchronnie wiąże się z utratą niewinności, zbieraniem gorzkich doświadczeń.
[i]Włochy, Francja 2007, reż. Danielle Luchetti, wyk. Elio Germano, Ricardo Scamarcio, Angela Finocchiaro[/i]
