Po tym jak swoje obiekcje wobec Ruttego wycofały w ostatnich dniach Węgry i Słowacja, ostatnim krajem NATO, który nie wyraził zgody na to, by Holender objął stanowisko sekretarza generalnego Sojuszu, pozostawała Rumunia. Jej prezydent, Iohannis, zgłosił wcześniej swoją kandydaturę do objęcia tego stanowiska wskazując, że Europa środkowo-wschodnia powinna być silniej reprezentowana na kierowniczych stanowiskach w Sojuszu.

Rumunia wycofuje swojego kandydata na stanowisko sekretarza generalnego NATO i przekazuje Ukrainie baterię Patriotów

Sojusz szuka kandydata na stanowisko sekretarza generalnego, ponieważ dwukrotnie przedłużana kadencja Jensa Stoltenberga na tym stanowisku kończy się w październiku. Stoltenberg zapowiedział, że nie zamierza dłużej stać na czele NATO.

Ogłaszając decyzję Iohannisa o wycofaniu się z wyścigu o stanowisko sekretarza generalnego NATO Rumunia poinformowała, że kraj ten przekaże jedną ze swoich baterii Patriotów (ma ich dwie) Ukrainie, odpowiadając na apele Kijowa o większą liczbę tych zestawów w związku z nasilającymi się atakami Rosji na ukraińską infrastrukturę energetyczną.

Czytaj więcej

Anna Słojewska: Dlaczego wolę na czele NATO Holendra niż Estonkę

Wołodymyr Zełenski komentując tę decyzję Rumunii stwierdził, że „wzmocni ona tarczę powietrzną” Ukrainy i pozwoli „lepiej chronić jej obywateli i infrastrukturę krytyczną” przed rosyjskim terrorem powietrznym.

Rumuńska najwyższa rada obrony, na czele której stoi Iohannis podała, że prezydent Rumunii w ubiegłym tygodniu poinformował Sojusz o wycofaniu swojej kandydatury do objęcia stanowiska sekretarza generalnego NATO zaznaczając przy tym, że Rumunia popiera obecnie kandydaturę Ruttego.

Mark Rutte zastąpi Jensa Stoltenberga po jego 10 latach rządów w Sojuszu

Rutte ma więc obecnie poparcie wszystkich, 32 państw NATO co oznacza, że może być pewny nominacji.

Jens Stoltenberg stał na czele NATO od 2014 roku. Stanowisko objął zaledwie kilka miesięcy po nielegalnej aneksji Krymu przez Rosję.

Były premier Norwegii kierował Sojuszem w czasie, gdy zmienił się on z organizacji zajmującej się głównie działaniami stabilizacyjnymi w odległych częściach świata, takich jak Afganistan w organizację, która powróciła do swoich korzeni: dziś głównym zadaniem NATO jest zapewnienie bezpieczeństwa członkom wobec zagrożenia militarnego, jakie stanowi Rosja (kiedyś ZSRR).

W czasie kadencji Stoltenberga NATO powiększyło się o Czarnogórę, Macedonię Północną, Finlandię i Szwecję.