Skarżąca od 2008 r. przebywa w domu pomocy społecznej, w którym została umieszczona na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Żarach. Wniosek do sądu w tej sprawie złożył Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, uzasadniając go zaburzeniami psychicznymi skarżącej i jej zachowaniem.
Skarżąca wniosła o stwierdzenie naruszenia art. 5 Konwencji, twierdząc że doszło w jej przypadku do nieuzasadnionego pozbawienia wolności. W toku postępowania trybunał zwrócił się do rządu o odpowiedź na pytania: czy przebywanie skarżącej w domu opieki społecznej jest zgodne z prawem w świetle art. 5 konwencji, jak również jaka jest podstawa prawna dla uniemożliwienia skarżącej opuszczenia placówki w ciągu dnia. Rząd był zobowiązany również do przedstawienia stanowiska, czy skarżąca miała do dyspozycji skuteczną procedurę pozwalającą na podważenie zgodności z prawem jej umieszczenia w domu pomocy społecznej i konieczności kontynuacji jej przebywania tam zgodnie z wymogami strasburskimi.
W ocenie trybunału w sprawie doszło do naruszenia standardów konwencyjnych w zakresie legalnego pozbawienia wolności. Trybunał podkreśli, że polskie prawo nie gwarantuje okresowej oceny konieczności pobytu w domu pomocy społecznej. Przyznał skarżącej 6000 euro zadośćuczynienia za doznaną szkodę niematerialną.
- To kolejny wyrok trybunału, który pokazuje, że regulacje krajowe dotyczące umieszczenia w domach pomocy społecznej wymagają pilnej zmiany – mówi dr Adam Bodnar, reprezentujący skarżącą w postępowaniu przed trybunałem.
W 2009 r. skarżąca wielokrotnie próbowała, przy zastosowaniu różnych środków, zmienić decyzję sądu. Kierowała również wnioski o pozwolenie na opuszczanie przez nią domu pomocy społecznej w ciągu dnia. Zgodnie ze skargą przyznany skarżącej pełnomocnik z urzędu nie był obecny na rozprawie przed sądem pierwszej instancji.
