Wejście w życie ustawy represyjnej oznacza:
1. Dyscyplinarne wymuszanie na polskich sędziach niestosowania prawa Unii Europejskiej (w szczególności w zakresie wyroku TSUE z dnia 19 listopada 2019 roku) oraz uniemożliwienie sądom zadawania pytań prejudycjalnych, poprzez uznanie za niedopuszczalne kwestionowanie istnienia stosunku służbowego sędziego i skuteczność powołania sędziego.
2. Umożliwienie obsadzenia urzędu Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (z uwagi na kończącą się kadencję obecnej I Prezes) przez przedstawicieli władzy wykonawczej i ustawodawczej.
3. Likwidację organów samorządu sędziowskiego poprzez fundamentalną zmianę ich struktury i charakteru, co prowadzić będzie do centralnie sterowanego i autorytarnego kierowania pracami sądów.
4. Wprowadzenie nowego systemu karania sędziów, poprzez rozszerzenie katalogu delikatów dyscyplinarnych, celowo określonych w sposób tak nieostry, aby niemal każde zachowanie sędziego, które nie podoba się władzy, kwalifikować jako delikt, oraz zaostrzenie kar dyscyplinarnych, którego celem jest wywołanie efektu mrożącego wśród sędziów Poszerzenie kompetencji Izby Dyscyplinarnej (pomimo, uznania przez Sąd Najwyższy, w wypełnieniu kryteriów podanych przez TSUE w wyroku z 19 grudnia 2019 roku, że Izba Dyscyplinarna nie jest sądem w rozumieniu prawa UE i w konsekwencji – prawa krajowego), a także Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, która staje się „super izbą", ponieważ jej uchwały mają być uznawane przesz inne izby SN, a której nie wiążą uchwały tych izb.
