Trudno po ataku na prezydenta Adamowicza czuć się inaczej, niż zdruzgotanym. Tym bardziej, że polska polityka, choć brutalna i agresywna, obywała się dotąd bez jakichkolwiek form terroryzmu. Atak na Adamowicza jest więc wyjątkiem, rzadkim wyjątkiem w polskim życiu publicznym.
Czytaj także:
Kim jest nożownik, który zaatakował Adamowicza?
Większość komentatorów podkreśla, że za atakiem stoi człowiek chory, pewnie psychopata kierujący się urojeniami i chorobliwą nienawiścią. Pewnie tak jest. Ale przecież czynu Eligiusza Niewiadomskiego, zabójcy prezydenta Narutowicza, mimo ewidentnie psychopatycznego podłoża nie sposób nie zaliczyć do świata polskiej polityki lat dwudziestych XX wieku. Na tej samej zasadzie gdański nożownik, który mści się na Pawle Adamowiczu za rzekome tortury, których doznał od Platformy Obywatelskiej jest jego koszmarnym dziedzicem.
A zatem, nie zwalniajmy się tak łatwo z odpowiedzialności. Za brutalnym czynem psychopaty stoi polska psychoza polityczna. Rzeki negatywnych emocji wylewanych przeciw sobie przez głównych aktorów polskiej sceny politycznej, nienawiść i szyderstwa wobec siebie PiS-owskich i opozycyjnych harcowników, narracja medialna nie tylko w pełnych zwierzęcej nienawiści i kłamstw postach na platformach społecznościowych, ale również w skrajnie spolityzowanych kanałach telewizyjnych. Nie zwalniajmy się z odpowiedzialności, bo właśnie taki przekaz jest pokarmem dla wariatów, którzy rzucają się z nożem na bogu-ducha-winnych ludzi podczas dorocznego święta humanitaryzmu jakim jest Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy.
