Patologią nie jest długi czas oczekiwania, który zresztą świadczy o negocjowalnym charakterze decyzji, ale rezultat, który najkrócej można określić naciąganiem przepisów, niezgodnie z intencjami ustawodawcy wspieranym przez orzecznictwo administracyjne. Typowe przykłady to nadmierne powiększanie obszaru analizy i minimalizowanie roli planów miejscowych, dla których warunki zabudowy miały być tylko uzupełnieniem, a jest odwrotnie. Większość decyzji o pozwoleniu na budowę jest wydawana nie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania, ale WZ. Są jednak miasta i gminy, gdzie WZ praktycznie się nie wydaje, bo mają plany zagospodarowania.

To się jednak stopniowo zmienia. Od jakiegoś czasu – bez jakiejkolwiek zmiany odnośnych przepisów – w SKO i sądach administracyjnych coraz częściej uznaje się, że nie jest właściwe powiększanie obszaru analizy urbanistycznej – co było narzędziem do naruszania zasady dobrego sąsiedztwa – ponad minimalny zakres tego obszaru określony przepisami.

Czy „wuzetki" są faktycznie głównym winowajcą chaotycznej zabudowy oraz rozlewania się miast?

Tak, bo to narzędzie jest stosowane niezgodnie z intencjami ustawodawcy, przy długoletnim wsparciu orzecznictwa (literalnego) i przy bierności właściwych ministrów, którzy nie proponowali nowelizacji przepisów ustawy i odnośnego rozporządzenia od 17 lat. Ostatnio trend w orzecznictwie się zmienił, co odnotowała „Rzeczpospolita".