Wybory wewnętrzne w PO wkraczają w kulminacyjną fazę. Nowego przewodniczącego byłej partii rządzącej poznamy już za trzy tygodnie. A od tego, kto tę walkę rozstrzygnie na swoją korzyść, będzie zależał kształt całej antyrządowej opozycji.

W tej chwili w partii panuje chaos. Choć posłowie starają się uspokajać sytuację i bagatelizować zagrożenie w postaci Nowoczesnej Ryszarda Petru, ostatnie sondaże wywarły na nich wrażenie. „Po ostatnich sondażach chyba nikt z nas nie ma już złudzeń: Platforma Obywatelska potrzebuje nowego sposobu działania. Musimy się zmienić, żeby znów zacząć wygrywać". Tymi słowami rozpoczął ostatni ze swoich listów do partyjnych działaczy Tomasz Siemoniak.

Hasło zmiany jest tym, które w walce o prymat w PO pada najczęściej. Wymienia je zarówno Siemoniak, jak i jego największy rywal Grzegorz Schetyna. Ten ostatni chce, by partia powróciła do swoich korzeni zarówno pod względem programowym, jak i organizacyjnym.

Obaj kandydaci chcą większych kompetencji dla lokalnych struktur partii i zwiększenia wewnętrznej demokracji.

„Proponuję wprowadzenie gwarancji statutowych nienaruszalności list wyborczych do samorządu przyjętych na poziomie lokalnym" – zapowiada Schetyna. „Listy wyborcze w wyborach do rad gmin i powiatów powstawały na szczeblu powiatów, bez ingerencji regionów" – wtóruje mu Siemoniak. Obaj chcą wzmacniać samorządy. Te przykłady dobrze pokazują, że oficjalnie prezentowane członkom partii programy Siemoniaka i Schetyny niewiele się różnią. W praktyce jednak różnic jest wiele.

Jedną z nich jest stosunek do pozostałych ugrupowań opozycyjnych. Siemoniak postuluje utworzenie wspólnego frontu m.in. z PSL i przede wszystkim z Nowoczesną. – Marzyłbym o czymś w rodzaju wielkiego bloku z Petru i PSL. Wiele nas łączy – mówił w listopadzie były szef MON.

W otoczeniu Schetyny popularniejsza jest jednak inna koncepcja. – Gdy zamkniemy sprawę wyborów, trzeba się będzie wziąć za Petru – mówi nam jeden z posłów sympatyzujących ze Schetyną. – Na razie jego wyniki to tylko sondażowa bańka, ale niektórzy działacze mogą się jej poddać i zacznie się efekt kuli śniegowej – dodaje inny.

W partii panuje też przekonanie, że do wyboru nie ma tak naprawdę dwóch opcji zmiany, lecz zmianę i kontynuację.

Tę pierwszą uosabia Schetyna, przez lata sekowany przez Donalda Tuska i wyrzucony na partyjny margines. Dzięki tej banicji i swojej roli z początków Platformy jest w swoich obietnicach bardziej wiarygodny niż Siemoniak.

Ten swoją pozycję zaczął budować właśnie po odsunięciu byłego marszałka Sejmu. Został wtedy ministrem obrony narodowej i zajął miejsce Schetyny w zarządzie PO. To na nim jako wicepremierze, oprócz Ewy Kopacz, opierał się też ostatni rząd. – Wtedy Siemoniak jawił się jako nowa jakość. Dziś wszedł w buty Kopacz i przejął jej ekipę. Czyli tych, którzy odpowiadają za ostatnie klęski – ocenia jeden z baronów PO.

Część polityków uważa, że praktycznie wybory już się rozstrzygnęły – wygra Schetyna. Co zaskakujące, taką opinię wyraża także część zwolenników Siemoniaka. – Tomek nieźle zaczął, ale później stracił rezon i był za mało aktywny – przyznaje jeden z jego stronników. – Te wybory można było wygrać na początku, teraz jest już za późno.