[b]Organizacja zrzeszająca ofiary frankizmu apeluje o odebranie tytułów szlacheckich nadanych przez generała Franco jego współpracownikom z czasów wojny domowej... [/b]

To technicznie niemożliwe. Prawo europejskie nie przewiduje niczego takiego, jak odebranie czy skasowanie tytułu szlacheckiego.

[b]A co jeśli szlachcic się zhańbił, zrobił coś niegodnego? [/b]

Mówi pan o infamii. Rzeczywiście taka możliwość istnieje. Człowiek poddany infamii zostaje wyjęty spod prawa. Ale jeśli nawet lewicowy rząd Hiszpanii uznałby teraz, że udział w wojnie domowej po stronie Franco był czynem haniebnym i tak nic nie wskóra. Najprawdopodobniej żadna z osób nobilitowanych przez generała już nie żyje, a w całej sprawie chodzi o odebranie tytułów ich potomkom. Infamia zaś nie przechodzi na krewnych. Dzieci człowieka pozbawionego szlachectwa pozostają szlachcicami.

[b]Gdyby rząd Zapatero odebrał jednak te tytuły, to ich posiadacze straciliby jakieś apanaże? [/b]

Nie. To są tytuły czysto honorowe, a nie „chlebowe ordery” z czasów PRL. Hiszpańscy szlachcice mają jedynie prawo do umieszczania „de” przed nazwiskami. Dyskusja na ten temat odbyła się jakiś czas temu w Niemczech. Pojawił się pomysł, aby – skoro państwo niemieckie nie uznaje tytułów szlacheckich – usunąć sprzed nazwisk szlachciców „von”. Oczywiście nic z tego nie wyszło, bo uznano, że byłaby to niedopuszczalna ingerencja w prywatne sprawy obywateli. Wszystko to pokazuje, że pomysł hiszpańskiej organizacji jest niedorzeczny.

[b]To kolejna podobna inicjatywa za lewicowego rządu Zapatero. Niszczone są pomniki Franco, pojawiają się pomysły, by wytaczać procesy frankistom. Z czego to wynika? [/b]

To walka ideologiczna. W hiszpańskich szkołach w zasadzie nie uczy się o wojnie domowej. Przedstawia się tylko podstawową faktografię, bez żadnej analizy. Chodzi o to, by uniknąć kontrowersji. Świadomość historyczna Hiszpanów w tej sytuacji kształtuje się na bazie symboli. Gdzieś, w jakimś miasteczku, są dwa pomniki: republikanów i frankistów. Zapatero chce usunąć ten drugi, by ludzie dowiadywali się tylko o zasługach czerwonych. To polityka historyczna, przedłużenie zmagań z lat 1936 – 1939. Hiszpańska lewica, używając aparatu państwowego, chce wypaczyć historię. Pokazać, że wojna domowa była wojną dobrych Hiszpanów ze złymi faszystami.

[b]A jak było w rzeczywistości? [/b]

Obie strony popełniały straszliwe zbrodnie wojenne. To była najokrutniejsza ze wszystkich wojen. Republikanie i frankiści bez pardonu mordowali swoich ideowych przeciwników. Ukazywanie czerwonych jako nieskazitelnych bojowników z faszyzmem to kłamstwo.

[b]W zajadłości hiszpańskiej lewicy wobec frankizmu widać element pamięci o upokorzeniu i żalu, że republikanie nie wygrali wojny domowej. Co by było, gdyby ten konflikt zakończył się inaczej? [/b]