[b]Czy wiadomo cokolwiek o pracy Demjaniuka w obozie?[/b]

Dysponujemy między innymi zeznaniami jego kolegi z plutonu Ignata Danilczenki. Według niego Demjaniuk był bardzo „aktywnym” strażnikiem, cieszył się zaufaniem Niemców. Był nawet wykorzystywany do rozmaitych zadań poza obozem. Mógł brać udział w pacyfikacji gett czy wiosek wspierających partyzantów.

[b]Adwokaci Demjaniuka twierdzą, że zdecydował się na służbę dla SS, by przeżyć, wydostać się z obozu dla jeńców sowieckich.[/b]

Gdyby tak było, to dlaczego nie uciekł? Obóz znajdował się na leśnym, trudno dostępnym terenie, a w pobliżu były wioski zamieszkane przez Ukraińców. Demjaniuk, który wychodził za druty, mógł bez problemu zbiec i się ukryć. Takie sytuacje zdarzały się często, czasami strażnicy uciekali nawet razem z więźniami. To, że został na miejscu, świadczy na jego niekorzyść.

[b] Adwokaci uważają, że padł ofiarą „polityki podwójnych standardów”. On jest ciągany po sądach, a główni sprawcy zbrodni – niemieccy esesmani – zostali uniewinnieni w RFN.[/b]

Co ma piernik do wiatraka? To, że po wojnie uniewinniono sześciu esesmanów z Sobiboru, nie zmniejsza odpowiedzialności Demjaniuka za to, co zrobił. Zgadzam się jednak z tym, że zwolnienie od zarzutów tamtych Niemców było haniebne. Ci ludzie brali pensje za mordowanie Żydów, przysługiwały im nawet wczasy w sanatorium w Alpach. Zawodowi zbrodniarze. Zarówno oni, jak i Demjaniuk powinni odpowiedzieć za swe czyny.