Gen. Michał Strzelecki: Musimy być gotowi na „godzinę W”

Sztab Generalny WP przyjął nowy Program Rozwoju Sił Zbrojnych do 2039 r. Analitycy wskazują, że czerpie on z wniosków wyciągniętych z "wojny dwunastodniowej" z 2025 r. Izraela i USA przeciwko Iranowi. Czy podobna operacja – precyzyjne uderzenie sił specjalnych neutralizujących kluczowe instalacje wroga – mogłaby zostać przeprowadzona przez polskie Wojska Specjalne w przypadku uderzenia odwetowego na Rosję? Czy posiadamy takie zdolności?

Polska doktryna obronna, będąca integralną częścią strategii NATO, opiera się na fundamencie „peace through strength” – pokoju gwarantowanego przez siłę. To podejście, wielokrotnie akcentowane przez polską dyplomację, znajduje odzwierciedlenie w bezprecedensowym wysiłku modernizacyjnym państwa, sięgającym blisko 5 proc. PKB. Celem tych nakładów jest wykreowanie u potencjalnego przeciwnika kalkulacji, w której każda agresja spotka się z nieuchronną i dotkliwą odpowiedzią.

Nie wchodząc w szczegóły operacyjne objęte klauzulą niejawności, mogę zapewnić, że nasze Wojska Specjalne – jako „chirurgiczny skalpel” w systemie obrony państwa – posiadają zdolności do precyzyjnego oddziaływania kinetycznego w głębi ugrupowania przeciwnika, w ramach operacji wielodomenowych. Stanowimy kluczowy element narodowego i sojuszniczego potencjału odstraszania.

Chciałbym jednak zwrócić uwagę na inny, równie istotny aspekt. Współczesne zagrożenia coraz częściej materializują się w tzw. szarej strefie, poniżej progu otwartego konfliktu zbrojnego. Jako praktycy dostrzegamy konieczność adaptacji ram prawnych do tej nowej rzeczywistości. Postulujemy wypracowanie rozwiązań legislacyjnych, które zapewnią decydentom politycznym elastyczność w użyciu unikalnych zdolności Wojsk Specjalnych także w sytuacjach kryzysowych o charakterze hybrydowym, przy zachowaniu bezwzględnego prymatu cywilnej kontroli nad armią.

Czytaj więcej

Polityka

Czy Rosja może zaatakować NATO w 2027 roku? Generał: Władimir Putin mówił, że już walczymy

Czy Rosja będzie gotowa do konfliktu w 2027 r.? Tego dziś nikt nie może przesądzić, ale już dziś widzimy, że Rosja stopniowo odbudowuje zdolności d...

Czy w przypadku agresji ze strony Federacji Rosyjskiej, Dowództwo Komponentu Wojsk Specjalnych byłoby gotowe dowodzić siłami specjalnymi innych państw Sojuszu?

Tak, posiadamy stosowne certyfikacje i zdolności. Polska pełni rolę państwa ramowego w regionie w domenie operacji specjalnych. Nasze dowództwo uzyskało certyfikację NATO do kierowania Sojuszniczym Komponentem Operacji Specjalnych (SOCC – Special Operations Component Command). Regularne ćwiczenia z partnerami z Paktu Północnoatlantyckiego potwierdzają naszą pełną interoperacyjność. Polska nie jest w systemie bezpieczeństwa NATO „samotną wyspą”, lecz zwornikiem stabilności wschodniej flanki. Współpraca w formatach takich jak Trójkąt Weimarski czy grupa państw nordycko-bałtyckich przekłada się na realne zdolności do wspólnego działania.

Czytaj więcej

Służby

Gen. Radosław Kujawa dla „Rzeczpospolitej”: Białoruskie służby traktują Polskę jako główne zagrożenie

Udało nam się w ostatnich latach zidentyfikować i w znacznym stopniu zneutralizować aktywność wywiadowczą zarówno służb rosyjskich, jak i białorusk...

Kluczowym czynnikiem pozostaje jednak czas. Dynamika współczesnego pola walki wymusza błyskawiczne reakcje. W sytuacjach krytycznych minuty niezbędne na podjęcie decyzji na szczeblu polityczno-wojskowym mogą przesądzić o powodzeniu operacji sojuszniczej. Dlatego opowiadamy się za optymalizacją procesów decyzyjnych dotyczących aktywacji Wojsk Specjalnych, aby w godzinie próby mechanizmy artykułu 5. Traktatu Północnoatlantyckiego zadziałały natychmiastowo i skutecznie.

Czy Wojska Specjalne są gotowe do prowadzenia operacji w warunkach nieciągłości dowodzenia i zakłóceń łączności?

To istota naszego rzemiosła. Wojska Specjalne są z definicji szkolone do operowania w izolacji, w środowisku nieprzyjaznym i przy silnym przeciwdziałaniu radioelektronicznym. Opieramy się na filozofii „mission command” – dowodzenia przez cele. Dowódca na polu walki, znając intencję przełożonego, zachowuje inicjatywę i dobiera sposób realizacji zadania nawet po utracie łączności z dowództwem wyższego szczebla.

Inwestujemy w autonomiczność naszych sekcji oraz odporność systemów dowodzenia, implementując wnioski z działań na froncie wschodnim, gdzie walka w spektrum elektromagnetycznym jest codziennością. Angażujemy się również w działania osłonowe infrastruktury krytycznej, realizując ochronę infrastruktury morskiej na Bałtyku. Nasi operatorzy są szkoleni tak, by zachować skuteczność bojową nawet w najtrudniejszych warunkach, gdy zaawansowana technologia ulegnie degradacji.

Zastanawiam się, czy Wojska Specjalne powinny skupiać się wyłącznie na działaniach kinetycznych, czy może także na operacjach informacyjnych i psychologicznych, aby realizować cele polityki państwa?

Postrzeganie nas wyłącznie przez pryzmat działań kinetycznych jest znacznym uproszczeniem, niemniej muszę tu zakreślić wyraźną granicę. W czasie pokoju Siły Zbrojne, w tym Wojska Specjalne, działają w ściśle określonych ramach prawnych, które wykluczają prowadzenie operacji psychologicznych czy informacyjnych ukierunkowanych na środowisko wewnętrzne. Jesteśmy armią demokratycznego państwa prawa.

Czytaj więcej

Konflikty zbrojne

Rosyjska fala sabotażu w Europie. Polska najbardziej narażona

Polska znalazła się na pierwszym miejscu wśród państw najczęściej dotkniętych operacjami sabotażowymi inspirowanymi przez Rosję – wynika z raportu...

Niemniej, jako wojskowi musimy antycypować zagrożenia i być gotowi na „godzinę W”. Dlatego intensywnie rozwijamy kompetencje w domenie poznawczej (cognitive warfare). Rozumienie środowiska informacyjnego jest niezbędne, aby w razie konfliktu chronić własne operacje i neutralizować zdolności przeciwnika. Zwycięstwo osiągnięte bez konieczności walki kinetycznej pozostaje ideałem sztuki wojennej. W tym kontekście kluczowa jest synergia ze środowiskiem naukowym. Przykładem jest konferencja „Info Integrum 26”, współorganizowana z Uniwersytetem Jagiellońskim. To na styku teorii i praktyki budujemy zaplecze intelektualne, które pozwoli nam skutecznie operować w sferze informacyjnej, jeśli zajdzie taka konieczność operacyjna.

Czy są Państwo gotowi do tworzenia połączonych zespołów zadaniowych cywilno-wojskowych? A może wojsko byłoby gotowe tworzyć zespoły stricte cywilne, np. w przypadku zagrożeń hybrydowych?

Jesteśmy gotowi do ścisłej integracji i współdziałania z partnerami cywilnymi w ramach mechanizmów państwowych. W praktyce oznacza to działanie w układzie międzyinstytucjonalnym (whole-of-government approach), z klarownym podziałem kompetencji, tak aby administracja, służby i wojsko mówiły „jednym głosem”.

Natomiast nie jest rolą Wojska Polskiego wyręczanie instytucji cywilnych czy tworzenie struktur zastępczych. Naszą rolą – w przypadku zaangażowania – jest profesjonalne wsparcie, koordynacja i wniesienie unikalnych zdolności w ramach obowiązujących procedur. Nie zastępujemy społeczeństwa, lecz dajemy mu narzędzia do skutecznej obrony. To najwyższy wymiar bycia „force multiplier” – mnożnikiem siły podnoszącym efektywność całego systemu bezpieczeństwa państwa.

Czy powinna powstać nowa jednostka specjalizująca się wyłącznie w działaniach w domenie informacyjnej?

Ewolucja struktur Wojsk Specjalnych jest procesem ciągłym. Już teraz dysponujemy wyspecjalizowanymi elementami dedykowanymi wsparciu operacji w wymiarze analitycznym, rozpoznawczym i niekinetycznym. Nie widzę konieczności tworzenia nowych bytów administracyjnych dla samej zasady, lecz raczej stawiam na adaptację istniejących oddziałów. Kładziemy nacisk na wszechstronność operatora – musi on potrafić operować zarówno uzbrojeniem, jak i – w odpowiednim czasie – informacją.