Rada gminy uchwaliła zmianę regulaminu utrzymania czystości i porządku. Ustaliła w nim, że właściciele nieruchomości muszą niezwłocznie po opadach uprzątnąć: błoto, śnieg, lód z chodników oraz posypać go piaskiem. Przy czym „chodnik" zdefiniowano jako wydzieloną część drogi publicznej służącą do ruchu pieszego, położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości, a także podwórze, przejścia, bramy itp. Czy rada gminy mogła tak zmienić treść regulaminu?
Nie, rada nie mogła zmienić w ten sposób regulaminu utrzymania czystości i porządku, gdyż wykroczyła poza upoważnienie ustawowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej „u.o.u.c.p.") właściciele nieruchomości zobowiązani są do uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości.
W przepisie tym nie ma mowy o podwórzach, przejściach lub bramach. Dodatkowo rada gminy odmiennie zdefiniowała, co należy uznać za „chodnik". Za taki w myśl art. 4 pkt 6 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą do ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości. Regulacja ta zastrzega ponadto, że właściciel nie musi sprzątać chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych.
Rada gminy nie mogła także zobowiązać właścicieli do posypywania chodnika piaskiem. W ten bowiem sposób ograniczyła stosowanie innych chemicznych środków, których używanie jest dopuszczalne, np. chlorek sodu (NaCI). Jak wskazał WSA w Olsztynie w wyroku z 28 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Ol 46/13), treść regulaminu określa wyczerpująco art. 4 ust. 2 u.o.u.c.p. Oznacza to, że ten akt nie może zawierać postanowień, które wykraczałyby poza ten przepis. Z drugiej strony muszą się w niej znaleźć zapisy odnoszące się do wszystkich punktów tego artykułu.
Zdaniem WSA rada gminy nie może ustanawiać aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w art. 4 ust. 2 u.o.u.c.p. ani podejmować regulacji w inny sposób, niż wskazany przez ustawodawcę. Uchwalając akt prawa miejscowego, rada gminy musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady uznawane jest za istotne naruszenie prawa, które skutkuje nieważnością uchwały.
