Art. 4 ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym [b]wprowadza podział trybu wyboru partnera prywatnego w zależności od sposobu jego wynagradzania[/b]. Jest to jedna z najważniejszych różnic pomiędzy obowiązującymi obecnie przepisami a przepisami ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym z roku 2005.
Generalnie celem takiego rozwiązania jest uproszczenie trybu wyboru partnera prywatnego. Kryterium oceny wprowadzone przez ustawodawcę niestety nie jest precyzyjne.
Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że: „jeżeli wynagrodzeniem partnera prywatnego jest prawo do pobierania pożytków z przedmiotu partnerstwa publiczno-prywatnego, albo przede wszystkim to prawo wraz z zapłatą sumy pieniężnej, wyboru partnera prywatnego dokonuje się, stosując przepisy ustawy (…) o koncesjach na roboty budowlane lub usługi (…) z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy”. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu w innych wypadkach stosuje się tryby wyboru określone w przepisach o zamówieniach publicznych z uwzględnieniem przepisów ustawy o PPP.
Takie sformułowanie z pewnością będzie budziło w praktyce wiele wątpliwości. Sytuacja będzie jasna jedynie wówczas, gdy wynagrodzenie partnera prywatnego ma formę wyłącznie prawa do pobierania pożytków z wspólnego przedsięwzięcia albo wyłącznie wynagrodzenia wypłacanego przez podmiot publiczny.
[b]W sytuacji jednak, gdy obie formy wynagrodzenia występują w danym przedsięwzięciu, należy poddać ocenie, która z form wynagrodzenia ma charakter dominujący[/b]. Wydaje się, że jedynie wówczas, gdy wynagrodzenie wypłacane przez podmiot publiczny ma marginalny charakter względem korzyści pobieranych przez partnera prywatnego w formie pożytków z przedsięwzięcia, wybór partnera prywatnego dokonywany będzie w oparciu o ustawę o koncesji na roboty budowlane lub usługi.
