Pragnę przypomnieć kartę w życiu Tomka, która miała szczególne znaczenie: jego zaangażowanie w działalność antykomunistyczną, zanim nadeszła wolna Polska. Przez całą ostatnią dekadę PRL, Tomek Wołek był jednym z liderów Ruchu Młodej Polski. Przyczynił się do odnowy „Bratniaka” i wniósł nieoceniony wkład w powstanie i linię polityczną „Polityki Polskiej”, kwartalnika politycznego, które nasze środowisko zaczęło wydawać w stanie wojennym. Był to czas, w którym następował sprawdzian ludzkich charakterów. Tomek zdał go znakomicie, działając w podziemiu. Pomimo ponurych okoliczności w działanie naszego środowiska wnosił nie tylko swe pisarskie i redaktorskie talenty, ale także – tak wówczas potrzebne – optymizm, sprawność organizacyjną i ofiarność.

Troszczył się o ukrywających się przyjaciół. Byłem jednym z nich i bardzo wiele z tamtego czasu mu zawdzięczam. Gdy ukrywałem się w Warszawie i Milanówku, starał się nie tylko o zapewnienie mi bezpiecznego schronienia, ale także psychicznego komfortu. Takich spraw się nie zapomina. W latach osiemdziesiątych Tomek był niekwestionowanym liderem warszawskiego środowiska Ruchu Młodej Polski, w którym działało wiele osób zajmujących dziś znaczące pozycje w życiu publicznym. Część z nich z czasem znacząco oddaliła się od dawnego Nauczyciela. Mam nadzieję, że zwłaszcza w tych dniach pamiętają o tym, co mu zawdzięczają.

Straciłem Przyjaciela. Dziękuję za to, że mogliśmy razem działać dla Polski w niezwykłych czasach, które przyniosły nam niepodległość.