Te myśli chodziły mi po głowie, kiedy oglądając cudownie zremisowany mecz z Grecją, wciąż miałem przed oczami dwie mapki z piątkowej ''Gazety''. Na jednej drogi i autostrady, które mieliśmy zbudować na Euro. Na drugiej drogi i autostrady, które nam się udało zbudować. Wielkim zbiorowym zrywem całego narodu. Tytanicznym wysiłkiem

budżetu

. Kosztem wyrzeczeń w służbie zdrowia, oświacie, polityce społecznej, rodzinnej i miejskiej, udało się wykonać mniej więcej jedną trzecią planu. Gdzie indziej trzeba by odtrąbić katastrofę. My ogłaszamy sukces. Znów trzeba było bardzo dużo chcieć, żeby cokolwiek mieć. Z meczem było podobnie. Zapowiadało się świetnie, jak nigdy. Dzięki temu skończyło się odrobinę lepiej niż zwykle.

Czego dowodzi cała droga przygotowań Polski do mistrzostw? Żakowski odpowiada:

Euro pokazało, że bez osobistego zaangażowania premiera, bez stawiania ministrów na baczność, bez gospodarskich wizyt, bez nocnych nalotów władzy, prawie nic się w Polsce normalnie nie toczy. Bo panowie nie chcą chcieć. A kiedy poczują ulgę po zakończeniu Euro, będą już całkiem beztrosko swawolili. Jak piłkarze po czerwonej kartce dla Greków. I co takim zrobisz? A jak nic nie zrobisz, niedokończone nasypy, wiadukty i tory porosną chwastami.

Wniosek z tego taki, że gdy Euro się skończy, premier musi zamieszkać w tuskobusie i - jak Karol Wielki - spędzić resztę kadencji, podróżując z jednego placu budowy na drugi. Albo dokonać historycznego przełomu, który sprawi, że będzie się chciało chcieć.