We wtorek Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) oddalił skargi kasacyjne podatnika, któremu skarbówka zakwestionowała prawo do pełnego odliczenia darowizn kościelnych.
Konkretnie chodziło o nielimitowaną ulgę z tzw. ustaw kościelnych, która pozwala na pełne odliczenie w PIT darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą. Podatnik w 2013 i 2014 r. skorzystał z niego w związku ze wsparciem kilku parafii prawosławnych. Schody zaczęły się, gdy fiskus zaczął domagać się szczegółowych sprawozdań z przeznaczenia darowizn na wskazany przez ustawodawcę cel.
Darczyńca starał się sprostać oczekiwaniom urzędników. Z przedstawionych dokumentów wystawionych przez obdarowanych wynikało co prawda, że pieniądze zostały spożytkowane m.in. na przyjęcie pielgrzymów i wypoczynek oraz choinkę dzieci z potrzebujących rodzin. A w dodatkowych wyjaśnieniach wskazano dane dotyczące liczby osób, transportu, jaki im zapewniono, czy ile wydano na posiłki. Niemniej podatnik wyjaśnił, że składane sprawozdania nie zawierają wskazania z imienia i nazwiska osób, do których została skierowana pomoc, z uwagi na ochronę tych danych.
Podkreślał, że został poinformowany przez proboszczów o braku obowiązku prowadzenia szczegółowej ewidencji finansowej. Ponadto w życiu małych społeczności ujawnienie potrzeb osób potrzebujących tworzy dylematy społeczne. Proboszczowie wskazywali, że obowiązująca ich ustawa o stosunku państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego nie zawiera w tym zakresie żadnych postanowień. To fiskusa jednak nie usatysfakcjonowało. Przez brak sprawozdania, które należy uzyskać w terminie dwóch lat od darowizny, odmówił darczyńcy pełnego odliczenia z art. 40 ust. 7 ustawy kościelnej. Uwzględnił za to limitowaną do 6 proc. dochodu ulgę na darowizny na cele kultu religijnego z art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy o PIT. Datki wydane na wyposażenie liturgiczne i renowację ikon zmieściły się bowiem w jej zakresie.
Podatnik poskarżył się do sądu, ale przegrał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zgodził się, że jednym z warunków spornej ulgi jest przekazanie przez kościelną osobę prawną w okresie dwóch lat od darowizny sprawozdania o przeznaczeniu jej na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą. I powinno on obejmować dane na tyle dokładne i konkretne, aby m.in. umożliwić zweryfikowanie przeznaczenia darowizny, w tym co najmniej pośrednie ustalenie beneficjentów.
