Wszystko zaczęło się od najzwyklejszego słowa pen (długopis). Tak powiedziała mi Marina. Gdy sześć miesięcy wcześniej ta trzydziestotrzyletnia nauczycielka angielskiego rozdała sprawdziany swoim uczniom w szkole średniej, jeden z nich stwierdził, że nie ma przy sobie niczego do pisania.

– Proszę – powiedziała – weź mój... – I nagle zdała sobie sprawę, że nie potrafi nazwać przedmiotu, który trzyma w ręku.