Bóg znów zakpił z człowieka. Na chwilę zachłysnęliśmy się wolnością, nasze dzieci przyzwyczaiły się do Europy bez granic i do otwartego nieba, a odległe lądy i morza, które jeszcze 100 lat temu były wyłączną domeną takich marzycieli jak Joseph Conrad i Paul Gauguin, znalazły się w zasięgu kilku kliknięć na stronach z biletami lotniczymi. Egzotyczni władcy, walcząc o turystów, zrezygnowali z procedur wizowych. A jeszcze kilkanaście czy kilkadziesiąt lat temu, odreagowując kolonializm, zamykali się na cztery spusty. Izolacja wydawała się fantastyczną formą obrony przed żarłocznością świata zachodniego. Kacykowie czuli się pewniej z uzbrojoną po zęby gwardią i kontrolowanymi przez straż granicami. Ale wszystko to zmieniła w ostatnim ćwierćwieczu globalizacja.