Nowa książka Justyny Bargielskiej jest inna. Ale nie z powodu hipnotycznych i drapieżnych obrazków, zderzeń języka ze słodką i okrutną wyobraźnią czy mrocznych bajek, które tak dobrze, ale drażniąco podszywają się za rzeczywistość. Środki mniej więcej są takie same, co zawsze, a krytyka prześwietliła i opisała je już wyczerpująco. Natomiast w „Kubku na tsunami” postawione są one wobec żywego, granicznego i bardzo intymnego doświadczenia, a przez to mają inny, potężniejszy ładunek.