Tegoroczna jesień dała mi w kość. Starszy syn właśnie zaczął szkołę, więc wpadliśmy w szaleństwo zajęć pozalekcyjnych. Z kolei młodszy syn, jak co roku, zapewnia nam dopływ świeżych przedszkolnych infekcji. Na szczęście udało mi się wieczorami sięgnąć po kilka książkowych nowości oraz perełek z mojej kupki wstydu.
„Proces” - Katarzyna Wierzbicka brawurowo opisuje XVIII wiek
Szczerze polecam „Proces” – najnowszą powieść Katarzyny Wierzbickiej. Kasia brawurowo opisała XVIII wiek, a dokładniej okres konfederacji barskiej, w którym magia istnieje, a czarownic nie palono na stosie, tylko dzięki nim pokonywano demony. To alternatywna rzeczywistość, ale bardzo solidnie osadzona w naszej historii. Na każdej stronie widać ogrom wysiłku autorki, która kilka lat spędziła nad źródłami historycznymi. Sama opowieść porywa od pierwszych stron pełnokrwistymi bohaterami i burzliwą akcją.
Czytaj więcej
Mamy tu zapis choroby trawiącej świat XVIII-wiecznej arystokracji, choć typowej dla ludzkiej natury w różnych epokach.
Drugą książką, która zrobiła na mnie duże wrażenie, był horror „Diavola” Jennifer Thorne. Zaczynająca się sielankowo historia, opisująca urlop w toskańskiej willi, z każdą stroną odkrywa mroczne szczegóły z życia pierwszych właścicieli, którzy… nie do końca się wyprowadzili. Autorka świetnie zbudowała duszną atmosferę domysłów, lęków i koszmarów.
Trzecia pozycja, która mnie zafascynowała, to „Celtowie. Przewodnik po legendach, elfach i mitycznych krainach” Mirandy Aldhouse-Green. Sięgnęłam po tę książkę w ramach pracy źródłowej i przepadłam. Długo szukałam tak kompleksowego opracowania na temat mitologii celtyckiej. Polecam ją wszystkim, którzy uwielbiają poszerzać swoją wiedzę o świecie.
„Frieren. U kresu drogi”: Niby miecze i smoki, ale też opowieść o przemijaniu, dobrych uczynkach i drugim człowieku
Jeśli chodzi o filmy, dopiero co byłam w kinie na „Verity. Coraz większy mrok” z Anne Hathaway, Dakotą Johnson oraz Joshem Hartnettem. To thriller o autorce kryminałów, która jako ghost writer ma skończyć bestsellerową serię innej autorki, tytułowej Verity. Odosobniony dom, rodzinna historia, tajemniczy pamiętnik oraz autorka książek – dla mnie bomba. Akcja rozwijała się co prawda powoli, ale doskonałe aktorstwo rekompensowało to z nawiązką.
Jeśli chodzi o seriale – tu Państwa zaskoczę. Wciągnęłam się w anime, w na razie dwusezonową „Frieren. U kresu drogi”. Niby animacja, niby bajka, niby miecze i smoki, a jednocześnie opowieść o przemijaniu, dobrych uczynkach, zrozumieniu drugiego człowieka i miłości, która może być okazywana delikatnymi gestami. Frieren jest długowieczną elfką, która przeżyła praktycznie wszystkich członków swojej drużyny. Rusza w sentymentalną podróż, podczas której przypomina sobie relacje łączące ją ze zmarłymi przyjaciółmi.
