Drogi chłopcze – mówił do Tuta Haramaszi. – Nie wiem, czy wiesz, ale jestem Przeło­żonym Królewskiej Psiarni Jego Wysokości faraona. Wiesz, co to znaczy? Otóż mam oficjalny tytuł, dostęp do Jego Wysokości i pełną kiesę złota na utrzyma­nie jego psów. A psiarnię, jak wiesz, a może nie, ma wielką... Haramaszi stał naprzeciw Tuta z bardzo zagadko­wą miną. Tut nie przerywał swojej pracy, bandażując zwłoki kolejnego hetyckiego żołnierza.

– ...Tuż za ogrodami Per­Hay jest teren otoczony kamiennym murem. Żyje tam ponad sto psów faraona. Każdy ma imię, rodowód, każdy tuzin zwierząt z tej psiej armii ma swojego służącego. Codziennie psy karmione są dziczyzną. Specjalny oddział myśliwych wybiera się rano polować na gazele. Oczywiście towa­rzyszą im psy. Świeże mięso trafia na stoły możnych, a resztki po ich ucztach oddawane są psom.

Cóż to za zwierzęta. Smukłe, piękne, długono­gie i długowłose. Czy myślisz, że to zwykłe psy? Nie, ty jako człowiek Anubisa wiesz to dobrze.

Co jest ważne u psów? Powiesz: węch. To prawda. Węch jest ważny, ale dobry węch mają również szakale, hieny i gepardy. Jeśli pies ma dobry węch, zaprowadzi cię do stada gazeli, pomoże je osaczyć, nagoni na twoich łuczników. Ale czy potrafią to szakal albo hiena? Ano nie. Dlatego psy, które żyją tu od tysiącleci, twoi rodacy, skundleni tesem, też się do tego nie nadają. Kiedyś polowały z faraonem, ale król nie był zado­wolony. Miały złe nawyki, skomlały o żywność, łasiły się do nóg, uciekały na przedmieścia miast, grzebały w śmietnikach.

Najniższa z psich kast. Rude, bure, niekształtne, z opadłym uchem. Głupie na dodatek, jak Nubijczycy, z których kraju pochodzą.

Wyobrażasz sobie serce takiego psa?