4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Jan Maciejewski: Rozbitkowie na plażach Bikini
Trudno było nie znaleźć się pod wrażeniem unoszącego się znad powierzchni wody atomowego grzyba. Wrażeniem czysto estetycznym, jakie wywrzeć jest w stanie tylko naga siła. Bo czy blizna albo wrzód, dopóki nie nazwie się ich w ten sposób i nie połączy w wyobraźni z chorobą i cierpieniem, nie mogłyby się wydać bezinteresownie piękne? Jak kwiaty wyrastające na powierzchni ciała? Piękno pryska dopiero za dotknięciem kontekstu, całej przyziemności świata.
A u wybrzeży Bikini kontekstu nie było. Tak jak ofiar, bólu i ruin. Byli za to dziennikarze z aparatami i kamerami filmowymi, gotowi do uwiecznienia przebłysku mocy i piękna atomowego imperium. Hiroszima, ledwo rok wcześniej, była dokumentem, Bikini stało się teatrem. W niecały rok po pierwszej nuklearnej próbie operacja o chwytliwym kryptonimie „Crossroads", „Rozstaje", stała się hitem sezonu. Przez cztery dni. Bo gdy pewien francuski inżynier samochodowy usłyszał o niej w radiu, doznał olśnienia. Ciało stało się wreszcie słowem; kostium kąpielowy jego autorstwa znalazł odpowiednie imię. I komu jeszcze dzisiaj, zakładając, że nie jest seksualnie zaburzony, na dźwięk słowa „bikini" przed oczami staje monstrualnych rozmiarów atomowy grzyb? Zabawa w skojarzenia między eksplozją a modą, próbą nuklearną a testem zderzeniowym na opinii publicznej, dobiegła końca. Huk obu wybuchów przebrzmiał dekady temu. Tylko radioaktywne cząsteczki unoszą się jeszcze w powietrzu. Podobnie jak groźba zagłady.
Reklama
Plus Minus
„Limpopo”: Krokodyla nakarm mi luby
W „Limpopo” każdy z graczy zostaje groźnym zielonym gadem…
Plus Minus
„Islander: Wygnanie”: Europa po złej stronie
Dostajemy doświadczenie świata, w którym role ofiar i strażników zmieniają się szybciej niż w kalejdoskopie.
Plus Minus
„Slow Work. Jak pracować mniej i mądrzej”: W rytmie slow
Potrzebujemy nowego podejścia do pracy, które pozwoli nam działać skuteczniej, ale bez wyniszczającego tempa.
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Dr hab. Dagmara Woźniakowska: Lubię wyraźne zakończenia
Nawet najbardziej szokujące sceny, które mogą wydawać się nieprawdopodobne, mają swoje potwierdzenie w rzeczywis...
Plus Minus
„The Ballad of Wallis Island”: Wyspa smutków i radości
„Niektórych rzeczy nie da się odzyskać”, a skoro tak, to najwyższa pora ruszyć do przodu.
