To było 10 sierpnia, prawda?

Budzę się i mam kilka wiadomości.

W telefonie?

Tak, najpierw SMS od Koli: „Szturmujemy Iłowajsk, tracę zasięg. Nie martw się, kocham Cię". Odpisuję: „Ja też Cię bardzo kocham". Pisałam do trupa.

Możemy o tym nie rozmawiać.

Następny SMS to były kondolencje od ministra.

Pani mąż...

...Był ochotnikiem. Wziął pieniądze odłożone na wymarzony samochód. Jeździliśmy gruchotem, ale wziął oszczędności i pojechał do batalionu „Azow". Wykrwawił się, bo ratował kolegę.

Miesiąc później pani była na froncie.

Nieustannie czuję się winna. Zawsze i w każdej sytuacji.

Dlaczego?

Nie mogę czytać gazet, bo gdy dowiaduję się, że ktoś zginął, to mam poczucie winy, że to kto inny, a nie ja. A przecież to ja rozhuśtałam tę łódkę, to ja rozkręcałam cały ten Majdan i teraz przez to giną ludzie!