[b]Tak postanowił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 23 września 2009 r., I SA/Wr 823/09[/b]

[srodtytul]Jaki jest problem[/srodtytul]

Naczelnik urzędu skarbowego odmówił T.S. wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Według niego podatnik nie był uprawniony do uzyskania pomocy de minimis, o której mowa w art. 22k ust. 7 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr?n=1&id=346580]ustawy o PIT[/link], albowiem spółka jawna, w której jest wspólnikiem, osiągnęła w roku podatkowym 2006 przychód ze sprzedaży wraz z należnym VAT w wysokości wykluczającej uznanie jej w roku kolejnym za małego podatnika, który byłby uprawniony do uprzywilejowanej amortyzacji w postaci jednorazowego odpisu amortyzacyjnego.

Nie pomogło odwołanie. Dyrektor izby skarbowej był tego samego zdania. Sprawa znalazła finał w sądzie.

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

WSA orzekł, że skarga była uzasadniona.

Przypomniał, że art. 22k ust. 7 ustawy o PIT ma charakter preferencji podatkowej umożliwiającej dokonanie jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej określonych środków trwałych.

Preferencja ta stanowi pomoc de minimis i odnosi się do niektórych tylko podmiotów, a mianowicie podatników, którzy w danym roku podatkowym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej oraz tak zwanych małych podatników.

Małym podatnikiem jest podatnik, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 800 000 euro.

Skoro małym podatnikiem jest podatnik, podatnikami zaś są jedynie osoby fizyczne, to w konsekwencji również małym podatnikiem jest osoba fizyczna, u której wartość przychodu ze sprzedaży nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wskazanego poziomu.

Tak więc termin „mały podatnik” odnosi się do osoby fizycznej zarówno w zakresie możliwości skorzystania z kwartalnego rozliczania zaliczek na podatek, jak i w zakresie jednorazowej amortyzacji, a to w postaci oceny warunku przychodów w poprzednim roku podatkowym. W ten sposób warunek nieprzekroczenia poziomu przychodów (wraz z VAT) o równowartości 800 tysięcy euro, odnosi się do osoby wspólnika, a nie spółki jawnej.

Istota preferencji podatkowej, o której mowa w art. 22k ust. 7 ustawy o PIT, nie polega na dokonaniu zapisu księgowego (ewidencjonowaniu), lecz na powiększeniu kosztów uzyskania przychodów o odpowiednią (zwiększoną, jednorazową) kwotę odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych), a to z uwzględnieniem art. 22 ust. 8 ustawy, a w efekcie tego na zmniejszeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. W tym właśnie, a nie w ewidencjonowaniu, wyraża się pomoc publiczna udzielona przedsiębiorcy – podatnikowi.

Beneficjentem pomocy nie jest spółka jawna, która z racji jednorazowej amortyzacji nie odnosi jakiejkolwiek korzyści (nie jest podatnikiem), są nim natomiast wspólnicy – podatnicy podatku dochodowego.