Pomysł na pierwszy rzut oka wygląda racjonalnie. Bo po co lekarze i specjalistyczny sprzęt mają stać bezczynnie, czekając czasami długimi miesiącami na nowy kontrakt z Funduszem? Pacjent i tak na tym nic nie traci, a nawet może zyskać. Ma prosty wybór: czekać na nowy kontrakt albo zapłacić i zostać przyjętym od ręki.
Korzyści dla chylącej się ku upadkowi służby zdrowia będą ogromne. Znikną wreszcie problemy wielu zadłużonych szpitali, którym otworzy się źródło stałej i pewnej gotówki - innymi słowy służba zdrowia zostanie uratowana przed kryzysem na miarę greckiego.
Wszystko więc wydaje się OK. Tyle, że w rzeczywistości tak nie jest.
Obecnie bowiem powszechną praktyką w placówkach służby zdrowia, którym kończą się limity, są tzw. nadwykonania. Szpitale, mimo że pieniądze się skończyły, leczą dalej bezpłatnie, z nadzieją, że później uda im się wyszarpać pieniądze z NFZ. I zazwyczaj się udaje. Gra idzie co roku o setki milionów złotych, dzięki którym tysiące pacjentów nie muszą czekać.
A jak sytuacja będzie wyglądać, jeśli nowe przepisy wejdą w życie? Czy szpitale, zwłaszcza placówki specjalistyczne, nadal będą skore do takich nadwykonań? Po co dyrektor kliniki z najnowocześniejszym sprzętem miałby się szarpać o każdy grosz z Funduszem za nadwykonania bezpłatnych zabiegów, skoro kolejka pacjentów z grubymi portfelami, również z zagranicy, ustawi się sama?
