W szczególności polegają one na odpowiedniej gospodarce terenami, ochronie złóż naturalnych surowców leczniczych i warunków naturalnych uzdrowiska. Muszą również spełniać wymogi dotyczące dopuszczalnego poziomu zanieczyszczeń powietrza, natężenia hałasu, odprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. W takich gminach należy również przestrzegać zasad gospodarki odpadami. Ponadto władze muszą stworzyć odpowiednie warunki do funkcjonowania zakładów i urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego oraz rozwoju infrastruktury komunalnej służącej kuracjuszom.

[srodtytul]Trzy strefy[/srodtytul]

Obszar uzdrowiska dzieli się na trzy strefy ochrony nazwane – zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. – A, B i C. Strefa A obejmuje obszar, na którym są zlokalizowane zakłady lecznictwa uzdrowiskowego, a także inne obiekty służące temu celowi. Mogą być w niej umiejscowione ponadto obiekty służące obsłudze pacjenta (turysty), takie jak pensjonaty, restauracje czy kawiarnie. Ustawodawca zastrzegł ponadto, że procentowy udział terenów zielonych w tej strefie wynosić powinien 75 proc.

W strefie tej zabronione jest lokowanie określonego rodzaju inwestycji. W szczególności nie mogą tam powstawać zakłady przemysłowe, ale również budynki mieszkalne zarówno wielo-, jak i jednorodzinne. Oczywiste, że już istniejących nie należy burzyć. Można je nawet modernizować, pod warunkiem że nie powoduje to zwiększenia powierzchni ich zabudowy. Szczegółowy wykaz inwestycji, których lokowanie w tej strefie jest zabronione, zawiera art. 38 ust 1 pkt 1 lit a – m ustawy.

Strefa B obejmuje obszar bezpośrednio przyległy do obszaru strefy A i stanowi jej otoczenie. Procentowy udział terenów zielonych w tej strefie powinien wynosić nie mniej niż

55 proc. Jest to obszar, na którym mogą powstawać inwestycje niemające negatywnego wpływu na właściwości lecznicze uzdrowiska oraz nieuciążliwe w procesie leczenia. Oznacza to przede wszystkim, że na tym terenie mogą być lokowane obiekty usługowe, turystyczne, rekreacyjne, sportowe i komunalne, których umiejscowienie w strefie A jest zabronione.

Strefa C zaś to obszar mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych i klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych uzdrowiska. Z tego względu w tej strefie zabrania się:

- nieplanowanego wyrębu drzew;

- prowadzenia działań powodujących niekorzystną zmianę stosunków wodnych,

Autopromocja
CFO Strategy & Innovation Summit 2021

To już IV edycja kongresu dla liderów świata finansów

WEŹ UDZIAŁ

- lokalizacji nowych uciążliwych obiektów budowlanych i innych uciążliwych obiektów, w tym zakładów przemysłowych,

- prowadzenia działań mających wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu.

Obowiązkiem gminy, która uzyskała status uzdrowiska, jest sporządzenie i uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego. Powinno to nastąpić najpóźniej w ciągu dwóch lat od dnia uzyskania tego statusu.

[srodtytul]Obligatoryjna komisja rady[/srodtytul]

Zarówno w gminie uzdrowiskowej, jak i w tej, która posiada status obszaru ochrony uzdrowiskowej, rada gminy ma obowiązek powołać stałą komisję uzdrowiskową, określając jej skład i przedmiot działania. Jest to organ opiniodawczo-doradczy rady w sprawach dotyczących uzdrowiska, a do jej zadań należy w szczególności opiniowanie:

- projektu operatu uzdrowiskowego,

- statutu uzdrowiska,

- miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,

- programów ochrony środowiska dla terenu gminy, programów zamierzeń inwestycyjnych gminy dotyczących obszaru uzdrowiska.

[srodtytul]Dodatkowe fundusze[/srodtytul]

W celu realizacji nałożonych przez ustawę zadań gminy uzdrowiskowe mogą pobierać opłatę miejscową oraz opłatę uzdrowiskową z zastrzeżeniem, że od osób, od których pobrano opłatę uzdrowiskową, opłaty miejscowej już się nie pobiera.

Zasady pobierania tych opłat określają przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwały właściwych rad gmin.

Dodatkowe środki finansowe gminy uzdrowiskowe otrzymują z budżetu państwa w formie dotacji. Jej wysokość jest zależna od wpływów, jakie budżet gminy uzyskał w roku poprzedzającym rok udzielania dotacji. Jest ona przekazywana na wniosek uprawnionej gminy. Należy go złożyć właściwemu wojewodzie w terminie do

31 marca roku budżetowego. We wniosku wskazać należy stawkę opłaty uzdrowiskowej obowiązującej w roku poprzednim na terenie gminy, liczbę osobodni, za które je pobrano, oraz wysokość wpływów z niej uzyskanych. Kwotę dotacji wojewoda przekazuje na rachunek gminy najpóźniej do 31 sierpnia.