Wojewódzki  Sąd Administracyjny w Łodzi rozpatrywał skargę jednej ze wspólnot mieszkaniowych na rozstrzygnięcie nadzoru budowlanego.

Powiatowy, a następnie wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego nakazali rozbiórkę placu zabaw  należącego do wspólnoty. Ta zarzuciła nadzorowi złą wolę, bo nie chciał jej dać żadnej szansy na zalegalizowanie placu. Tymczasem jego rozbiórka pozbawi  dzieci miejsca, w którym mogą się bawić i rozwijać fizycznie.

Łódzki WSA przyznał  jednak rację nadzorowi.  Jego zdaniem  plac zabaw powinien zostać rozebrany.

Sąd stwierdził, że plac zabaw zalicza się do obiektów małej architektury i nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia zamiaru jego budowy staroście (lub prezydentowi miasta na prawach powiatu). Niemniej  przy jego budowie należałoby się kierować art. 40 i 19 rozporządzenia ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać  budynki i ich usytuowanie. W  przeciwnym razie można by   dojść do wniosku, że place nie podlegają żadnym  regulacjom prawnym –  podkreśla WSA.

Wspomniane dwa  przepisy   jasno zaś precyzują, jakie   trzeba zachować  odległości przy budowie placów zabaw.

Plac zabaw nie wymaga zgód, ale ma mieć określoną odległość od okien

Musi to być 10 m od linii rozgraniczającej ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt  ludzi oraz od śmietników. Taką samą  odległość  należy zachować od parkingów samochodowych (od pięciu do 60 stanowisk łącznie).

Tymczasem  odległość spornego placu od okien  jednego budynku mieszkalnego wynosiła 7,62 m,  a  drugiego – 8,42 m.  Od parkingu (na osiem samochodów)  dzieliło go zaledwie 1,62 m.

Plac zatem został usytuowany z naruszeniem wymogów rozporządzenia.

Jednocześnie sąd stwierdził, że  nie ma żadnych możliwości  doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem, w tym ze wspomnianymi przepisami techniczno-budowlanymi.

Według WSA w Łodzi usytuowanie placu można zakwalifikować jako istotne odstąpienie w rozumieniu art. 50  ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego.  Wprawdzie  pojęcia „istotne odstąpienie" przepisy nie definiują, niemniej ustawodawca wypowiadał się na jego temat bezpośrednio w różnych przepisach.  Do tych uregulowań należy m.in. art. 36a ust. 5 prawa budowlanego. Na jego podstawie można ustalić, że  do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu dochodzi, gdy zmieniane  jest m.in. zagospodarowanie działki lub terenu czy charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, tj. kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości, liczby kondygnacji.