Wiele wskazuje na to, że w przeddzień, czyli dziś, w tym australijskim mieście zostanie ogłoszona wiadomość o największym odkryciu z dziedziny fizyki w ciągu ostatniego półwiecza.
Istnienie cząstki przewidział w 1964 r. szkocki Fizyk Peter Higgs. Będzie on honorowym gościem konferencji w Melbourn. Postulowana przez niego cząstka, nazywana bozonem Higgsa lub boską cząstką, ma zasadnicze znaczenie dla tzw. Modelu Standardowego, na którym opiera się cała współczesna fizyka. Niewidzialna cząstka, bozon Higgsa, jest – teoretycznie – nośnikiem tzw. pola Higgsa; dzięki oddziaływaniu z tym hipotetycznym polem istniejące w rzeczywistości kwarki i leptony uzyskują masę. Teoretycznie bez bozonu Higgsa nie jest możliwe utrzymanie atomów, materii i całego wszechświata w całości. Jedyny mankament w tej konstrukcji to brak dowodów istnienia tej cząstki.
Czy to się zmieni po konferencji w Melbourne? Prawdopodobnie tak. Eksperymenty zmierzające do doświadczalnego potwierdzenia tej teoretycznej konstrukcji były prowadzone niezależnie w ramach dwóch programów w CERN pod Genewą – Europejskim Ośrodku Badań Jądrowych, w którym działa LHC – Large Hadron Collider, Wielki Zderzacz hadronów.
Zadaniem akceleratora było dostarczenie danych, które potwierdziłyby istnienie bozonu Higgsa lub mu zaprzeczyły. Eksperymenty trwały ponad dwa lata. Szybka analiza niespotykanej wcześniej w badaniach naukowych ilości obserwacji zjawisk fizycznych była możliwa dzięki dziesiątkom tysięcy komputerów rozsianych po całym świecie, połączonych w sieć obliczeniową – Worldwide LHC Computing Grid.
