Filmowcy spotkali się z kompozytorami i wykonawcami, inżynierami dźwięku, którzy znają każdą zapisaną na taśmach nutę, a także z przyjaciółmi artystów i znakomitymi dziennikarzami muzycznymi. Wspólnie wyjaśniają fenomen tych płyt i ożywiają emocje, które towarzyszyły ich powstawaniu. Oprócz wywiadów w każdym odcinku znalazły się skrupulatnie dobrane zdjęcia archiwalne, dawne wypowiedzi muzyków i wreszcie koncerty – te słynne i zupełnie nieznane. Twórcy serii poprzeczkę ustawili wysoko – nie zależy im na zwykłym odtworzeniu zdarzeń, sięgają głęboko do inspiracji i przeżyć muzyków, pokazują, jak przełożyły się na konkretne piosenki, ich brzmienie i styl pracy w studiu.
W ten piątek jako pierwszy poznamy album „The Joshua Tree” grupy U2. Nagrany ponad 20 lat temu, odniósł błyskawiczny sukces. Nigdy później płyty zespołu nie sprzedawały się tak dobrze. Producentami byli Brian Eno i Daniel Lanois, którzy potraktowali krążek jak eksperyment. Pozwolili każdemu z członków U2 realizować własne pomysły, nie tylko muzyczne. Dały o sobie znać poglądy polityczne i społeczne muzyków.
Zespół przerwał nagrania, by wystąpić podczas kampanii Amnesty International, a Bono odwiedził wtedy San Salvador i Nikaraguę. Stąd wzięły się poruszające „Bullet The Blue Sky” i „Mothers of the Disappeared”. Płyta, choć wyrażała krytykę wobec polityki USA w Ameryce Środkowej, wyrosła z zachwytu nad dającymi poczucie wolności amerykańskimi kanionami. Była jest też przesycona tamtejszą tradycją muzyczną – w szczególności bluesem.
Fascynująca historia stoi również za nagraniem „Graceland” Paula Simona w 1986 r. Muzyk przeżywał kryzys po klapie poprzedniego albumu. Ten stworzył w RPA ze świetnymi afrykańskimi muzykami. Zarzucono mu jednak, że złamał bojkot wymierzony w politykę apartheidu. ONZ poparło Simona. Dzięki wielkiej popularności „Graceland” (sprzedaż przekroczyła 14 milionów) afrykańscy artyści zaprezentowali się światu.
Przez dziesięć tygodni fani poznają kulisy nagrywania „Rumours” Fleetwood Mac, „Songs In The Key of Life” Steviego Wondera czy „Hysteria” Def Leppard. Serię zamknie opowieść o „Nevermind” Nirvany, która ujawnia zadziwiające podobieństwo Kurta Cobaina do Johna Lennona.
