Wystawa dzieli się na dziesięć sekcji pokazujących Gruzję od czasów najdawniejszych do współczesnych
Wyprawy Argonautów po złote runo
Tytułowe „Złote runo” wywodzi się z najstarszych przekazów greckiej mitologii, gdy Wybrzeże Kolchidy było strefą kontaktu mieszkańców Kaukazu i Greków. W legendzie o wyprawie mitycznych Argonautów kryje się informacja o bogactwach krainy: złocie i owczej wełnie.
Na wystawie możemy podziwiać dzieła wyrafinowanej sztuki antycznego złotnictwa. Wśród zabytków antycznych są m.in. obiekty z nekropolii w Piczwnari (Gruzja Zachodnia), zamieszkałej od epoki brązu po II w. p.n.e., przeżywającej rozkwit w epoce klasycznej i hellenistycznej.
Zawieszki, IV w. p.n.e., złoto
Zawieszki, IV w. p.n.e., złoto, repusowanie, lutowanie, okolice Sadzeguri, dolina rzeki Ksani (Wschodnia Gruzja), Muzeum Gruzji im. Simona Dżanaszii (Gruzińskie Muzeum Narodowe) © Georgian National Museum
Wiek złoty
Część „Gruzja chrześcijańska” przypomina, że należy ona do najwcześniej schrystianizowanych państw, czego świadectwem są m.in. kamienne stele i fragmenty reliefów architektonicznych, dowodzące wysoko rozwiniętej wczesnochrześcijańskiej kultury duchowej.
Prezentacja zabytków łączy się z opowieścią o historii Gruzji. Jednym z najdłużej utrzymujących się u władzy rodów byli w niej Bagrationi, z którego wywodzili się monarchowie Gruzji od średniowiecza po wiek XIX. Do ich najznakomitszych przedstawicieli należeli król Dawid IV, zwany Budowniczym oraz jego prawnuczka królowa Tamar. Za czasów ich władzy - w XII–XIII wieku - Gruzja przeżywała rozkwit kulturowy, a monaster Gelati, obok katedry Bagrata, górujący nad Kutaisi, stał się centrum kulturowo-filozoficznym. Czasy te obrosły legendą jako wiek złoty kultury gruzińskiej, opiewany w eposie narodowym „ Rycerz w tygrysiej skórze” Szoty Rustawelego
Lew pożerający grzesznika, relief kamienny
Lew pożerający grzesznika, relief kamiennyznaleziony w dolinie Dżegety, Gruzja zachodnia (Mingrelia), XI-XII w., Muzeum Historii i Architektury Pałaców Dadianich © Dadiani Palaces Historical and Architectural Museum
Osobny rozdział poświecono Tbilisi, stolicy Gruzji, w XIX wieku znanej jako Tyflis, tętniącemu życiem miastu inteligencji.
Polsko-gruzińskie związki
Wystawa jest także okazją do prezentacji silnych związków kulturowych Gruzji z Polską. I poznania artystów polskich działających w Gruzji na przełomie XIX i XX wieku, takich jak m.in. Henryk Hryniewiecki czy Henryk Filipowicz. Współczesność reprezentują z kolei XX-wieczni polscy i gruzińscy artyści awangardowi, jak Zygmunt (Zyga) Waliszewski (1897–1936), Lado Gudiaszwili (1896–1980), Dawid Kakabadze (1889–1952) i Elene Achwlediani (1901–1975).
Osobne miejsce poświęcono sztuce najsłynniejszego gruzińskiego artysty Niko Pirosmaniego (1862–1918), który przedstawiał sceny z codziennego życia, łącząc je zarazem ze stylistyką magicznego realizmu.
Wystawa pod honorowym patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Minister Kultury i Sportu Gruzji.
