Nawet pozostawiając na boku marzenia o sfinansowaniu z zysków ze sprzedaży gazu emerytur dla przyszłych pokoleń Polaków, to jest to inwestycja słuszna przede wszystkim z punktu widzenia interesu narodowego Polski.
Po pierwsze dlatego, że pozwala nam uniezależnić się choć w części od dostaw surowców z Rosji. Zmniejszamy w ten sposób prawdopodobieństwo rosyjskich szantaży, zaoszczędzamy też mnóstwo pieniędzy. To teza powszechnie znana, warto ją jednak bez przerwy przypominać, bo gaz łupkowy to nie tylko wykresy rozliczeń finansowych.
Po drugie, to inwestycja, która może przyciągnąć do Polski firmy z krajów, z którymi łączą nas strategiczne sojusze, takich jak Stany Zjednoczone. Im więcej amerykańskich interesów w Polsce, tym lepiej dla bezpieczeństwa naszego kraju. To także nie są mrzonki, lecz zimna kalkulacja polityczna. Ameryka wycofuje się z Europy politycznie i militarnie, leży w naszym interesie uwiązanie jej u nas w każdy możliwy sposób, także ekonomiczny.
Trudno w tej sytuacji zrozumieć zachowanie polskiego rządu. Najważniejszy jego urzędnik od polityki gazowej zniechęca zachodnich inwestorów. Prace nad ustawą regulującą wydobycie gazu łupkowego się przeciągają. Inwestorzy zniesmaczeni torem przeszkód i brakiem perspektyw zaczynają uciekać.
Plan, by Polska stała się drugą Norwegią, jest słuszny. Problem w tym, że do tego potrzebna jest zdecydowana, jasna i konsekwentnie wprowadzana w życie stra- tegia rozwoju tego sektora.
