Od 23 maja 1994 r. obowiązuje ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z jej art. 17 autorowi należy się wynagrodzenie za każdy sposób wykorzystania jego twórczości. Aby ją chronić, artyści zrzeszają się w organizacjach zbiorowego zarządzania, by egzekwować poszanowanie praw na podstawie przyznawanych licencji. Muszą ją uzyskać m.in. właściciele lokali, którzy prowadzą działalność w celach zarobkowych, np. restauratorzy. Do wydawania licencji w Polsce uprawnionych jest 12 podmiotów, m.in. Stowarzyszenie Autorów ZAiKS. Właściciel lokalu podpisuje ze stowarzyszeniem umowę określającą wysokość tantiem za publiczne odtwarzanie muzyki.
Czytaj także: Prawo autorskie kontra think tank
Coraz bardziej powszechne są inicjatywy mające na celu ominięcie przepisów. Twórcy np. udostępniają swoją muzykę na YouTube, a jej biznesowe wykorzystanie wymaga jedynie wypełnienia formularza, na podstawie którego wydają zgodę.
– Jeżeli dany twórca nie jest zainteresowany współpracą z organizacjami zbiorowego zarządzania, to sam decyduje, na jakich zasadach i komu udostępnia swoją muzykę. Jednak fakt, że ktoś zamieścił utwór w serwisie YouTube, pisząc „non copyrighted music", nie oznacza wcale, że korzystanie z niego w celach komercyjnych jest dozwolone. Możliwe, że to YouTube może decydować o zakresie dalszego ich wykorzystywania – wyjaśnia Waldemar Rakoczy, adwokat.
Coraz powszechniejsze są także bardziej zorganizowane formy udostępniania muzyki bez tantiem. Powstają strony internetowe, takie jak Jamendo Music.
