fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Recenzja autobiografii Dalajlamy

materiały prasowe
31 lat po premierze czytelnik dostaje na nowo „Wolność na wygnaniu. Autobiografię" Dalajlamy – niestety, lekko zmurszałą. To drugie polskie wydanie (pierwsze było w 1993 r.), które opatrzone zostało niedługim wstępem Dalajlamy piszącego m.in.: „W tej książce próbowałem opowiedzieć, co przeszedł mój naród, odpierając ataki komunistycznych Chin na wszystko co tybetańskie, i w jaki sposób staraliśmy się zachować skarby dziedzictwa naszej kultury na wychodźstwie". Autor deklaruje, że chce opowiedzieć historię swego życia „jako zwykły mnich". 85-letni Tenzin Gjaco, czyli XIV Dalajlama, ma dziś zapewne bogatszą refleksję na temat świata niż 30 lat wcześniej. Jednak z tej książki jej nie poznamy.

Był czterolatkiem, gdy powierzono mu duchowe przywództwo narodu, 15-latkiem gdy stał się faktycznym przywódcą 6-milionowej społeczności Tybetańczyków. Jego wspomnienia są monotonnym odtwarzaniem przebytych wędrówek, spotkań i własnego dojrzewania do roli Dalajlamy. Przytaczane rytuały i ich nazwy brzmią egzotycznie i zazwyczaj trudno zaopatrzyć je czytelnikowi w treść. W pamięci pozostaje, że w czasach dzieciństwa Dalajlamy męski klasztor Samding kierowany był przez mniszkę i że mnichów tybetańskich obowiązują 253 zasady, a mniszki – 364.




Miał 19 lat, gdy w Pekinie poznał Mao. „Im lepiej poznawałem marksizm, tym bardziej mi się podobał", bo system wydawał mu się niezwykle sprawiedliwy.

Są i polskie akcenty, kiedy wspomina wydarzenia 1956 roku, a potem Maurycego Friedmanna, spotkanego w 1956 roku polskiego Żyda, który osiedlił się, „by wieść życie takie jak Hindusi", oraz Jana Pawła II „człowieka, którego darzy wielkim szacunkiem"....

Źródło: Plus Minus
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
REKLAMA
REKLAMA