Słynną piosenkę „Singing in the Rain”, w czasie której pląsa w potokach zalewającego go deszczu, nagrywał dwa dni, więc nic dziwnego że się rozchorował. Ale efekt był fantastyczny. Za sprawą legendarnych musicali – „Zaproszenia do tańca” czy „Amerykanina w Paryżu” zapisał się trwale w historii kinematografii.
Dorastał w podejrzanej dzielnicy Pittsburgha, ośrodka przemysłowego, w którym przyszedł na świat w 1912 roku w wielodzietnej rodzinie. Jako dziecko i nastolatek wolał baseball niż taniec. Kiedy jednak spróbował tańczyć, okazało się, że ma talent. Po skończeniu studiów założył szkołę tańca zapewniającą utrzymanie całej rodzinie.
W 1932 roku zespół „Kelly Brothers”, w którym występował z bratem w tajnych barach, tańczył i stepował z coraz większym powodzeniem. Wreszcie Gene odważył się na podróż do Nowego Jorku, by tam na Broadwayu szukać szczęścia. Powoli zaczęło się wszystko układać, powierzano mu pierwsze choreografie, poznał przyszłą żonę. Mając 28 lat wypracował już swój rozpoznawalny styl, w odróżnieniu od słynnego Freda Astaire’a tańczył całym ciałem, co było bardzo zmysłowe – jak wspominają świadkowie jego wyczynów.
