Paolo Sorrentino to jedna z najciekawszych osobowości dzisiejszego włoskiego kina. Artysta, którego trudno zaszufladkować. Ma w swoim dorobku filmy polityczne, obrazy przypominające intelektualne eseje, delikatne portrety ludzi.

Wysoki, niespecjalnie przystojny, często z papierosem w dłoni. W kiepskim humorze odpowiada dziennikarzom na pytania półsłówkami. W dobrym – jest świetnym rozmówcą. Długo skrywa w sobie tragedię z młodości, o której jednak w końcu opowiedział na ekranie w „To była ręka Boga”, generalnie jednak chroni swoje życie prywatne. Za to bacznie obserwuje świat, zwłaszcza ten najbliższy mu – włoski.