Z wielu argumentów, które na przestrzeni kilkudziesięciu lat padły w obronie Romana Polańskiego, ten zawsze był jednym z moich ulubionych. To tylko seks z 13-latką, a nie żadna pedofilia, można się rozejść, poza tym Polański wielkim reżyserem był i bezkarnie zgwałcone dziecko jest ceną, jaką warto było zapłacić za jego wielkie filmy. Gdy w 2009 r. Polański został zatrzymany w Szwajcarii na podstawie czerwonej noty Interpolu i istniało duże prawdopodobieństwo, że praworządna Szwajcaria wyda Polańskiego Amerykanom, obrońcy Polańskiego użyli wszystkich argumentów, jakich w obronie swojego pedofila używa każde środowisko. „Ta sprawa i ten wrzask, który się wokół tego toczy jest strasznie smutny. Gdyby nie był sławny, to fakt, że skorzystał z usług jakiejś nieletniej prostytutki, nie miałby dzisiaj przedłużenia” – tłumaczył Andrzej Zanussi, twórca „kina moralnego niepokoju”, którego w gwałcie na dziecku moralnie zaniepokoiło przede wszystkim to, że jego sławnemu koledze robią przykrość z powodu tego, co i dawno, i nieprawda, a poza tym to mała dziwka była. „Nastoletnie dziewczynki pchają się do łóżka nie tylko 20-latkom, ale i 40-latkom. Domagają się alkoholu, same prowokują starszych mężczyzn. Jeśli to nie była prostytutka, to rzecz była wykombinowana razem z matką” – to z kolei Dorota Stalińska, która poszła jeszcze dalej i zrobiła z Polańskiego ofiarę spisku gówniary i jej matki. W Hollywood list otwarty artystów w obronie Polańskiego zainicjował Harvey Weinstein, którego karierę kilka lat później zakończyła akcja „Me Too”, a jednym z sygnatariuszy był Woody Allen, którego karierze nie bardzo zagroziło krzywdzenie seksualne własnych dzieci. Zresztą może one też go prowokowały… W Polsce też doczekaliśmy się pospolitego ruszenia artystów, którzy list w obronie podpisali, a potem chodzili do mediów dodawać coś od siebie, jak Zanussi czy Stalińska. Bo może i Polański zgwałcił analnie to dziecko, ale jest nasz.