W domu zmarłego kilka miesięcy temu gen. Czesława Kiszczaka wśród zarekwirowanych dokumentów znalazły się – według IPN – teczka personalna i teczka pracy operacyjnej tajnego współpracownika SB o pseudonimie Bolek. Od lat o współpracę pod tym pseudonimem oskarża się Lecha Wałęsę.
Teczki liczyły 369 kart. Wśród nich są doniesienia „Bolka" oraz notatki SB ze spotkań. – Część doniesień pisana jest odręcznie i podpisana pseudonimem – zaznacza dr Łukasz Kamiński, prezes Instytutu. – Fakt, że znajdowały się one w mieszkaniu, świadczy o tym, jak pewnie czuł się Kiszczak – powiedział „Rzeczpospolitej" szef IPN.
Nielegalne archiwa Kiszczaka mnożą pytania o rozliczenie z komunistyczną przeszłością. Czy prokuratorzy IPN mogli odebrać bezprawnie przechowywane dokumenty, nie czekając, aż z taką informacją przyjdzie wdowa po generale? Ile jeszcze pełnych ukradzionych dokumentów „generalskich" szaf stoi w prywatnych domach i czy państwo może uzyskać do nich dostęp? A może potrzebna jest specjalna ustawa dekomunizacyjna?
Środki prawne istnieją od lat. Zabrakło woli politycznej, a może także odwagi i determinacji prokuratorów IPN, aby zrobić z nich użytek. Ustawa o Instytucie w połączeniu z kodeksem postępowania karnego stwarza pionowi śledczemu IPN solidne podstawy do działań, łącznie z wejściem do domów prywatnych, gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą tam być bezprawnie przetrzymywane dokumenty, które winny trafić do IPN.
Wejście do generalskich domów było więc możliwe. O wiedzę historyczną, którą przecież dysponują śledczy z IPN, wcale nie było trudno.
