Taka interpretacja rozporządzenia nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego wynika z wczorajszego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Sędziowie zajęli się w tym wypadku skargami dwóch Belgów i Niemca na decyzje holenderskiego urzędu pracy odmawiającego im wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. Byli to typowi pracownicy przygraniczni, którzy na stałe mieszkając w swoich państwach ojczystych, codziennie przekraczali granicę holenderską w drodze do pracy. Dwójka z nich straciła zatrudnienie jeszcze w 2009 r. i wystąpiła do holenderskiego urzędu pracy o wypłatę zasiłku dla bezrobotnych i otrzymała to świadczenie.
Po 1 maja 2010 r., kiedy zmieniły się przepisy i weszło w życie wspomniane rozporządzenie nr 883/2004, holenderski pośredniak odmówił im dalszej wypłaty świadczenia. Urząd odmownie potraktował także wniosek trzeciego z pracowników, który wystąpił o przyznanie zasiłku po raz pierwszy. Wszyscy trzej pracownicy odwołali się od tych decyzji do sądu (Rechtbank Amsterdam).
Sąd ten uznał, że art. 65 rozporządzenia nr 883/2004 nie daje skarżącym możliwości dochodzenia od tego organu przyznania świadczenia z tytułu bezrobocia. Sędziowie zaznaczyli też, że pracownicy ci znajdują się w szczególnej sytuacji, gdyż z tamtejszym rynkiem pracy mają ścisłe więzi osobiste i zawodowe, tam też mają największe szanse na znalezienie zatrudnienia. Z wątpliwościami tymi holenderski sąd skierował sprawę do rozstrzygnięcia przez Trybunał.
Trybunał w wyroku z 11 kwietnia 2013 r. uznał, że zgodnie z art. 65 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 988/2009, właściwe do wypłaty zasiłku jest w tej sprawie państwo członkowskie miejsca zamieszkania. Jednocześnie sędziowie zaznaczyli, że przepisu tego nie należy interpretować w ten sposób, iż pozwala on takiemu pracownikowi na zgłoszenie się do służb zatrudnienia tego państwa członkowskiego, w którym był ostatnio zatrudniony, w celu skorzystania z usług pomocy w przekwalifikowaniu (sygnatura akt: C-443/11).
