Afera Epsteina. Niepewna przyszłość Keira Starmera

Pętla wokół Starmera wcale nie przestała się więc zaciskać. O jego dymisję otwarcie zaapelował przywódca Partii Pracy w Szkocji Anas Sarwar. Obawia się on, że z powodu szefa rządu poniesie spektakularną klęskę w szkockich wyborach regionalnych na początku maja. Nie brakuje jednak sygnałów, że deklaracja Sarwara była skoordynowana z sekretarzem ds. zdrowia Wesem Streetingiem. Miałby on zająć miejsce Starmera. Ale w roli nowego premiera niektórzy widzą także byłą już wicepremier Angelę Rayner, która musiała podać się do dymisji, gdy okazało się, że nie zapłaciła odpowiedniego podatku przy zakupie domu. 

Tygodnik „The Economist” napisał, że premier znalazł się w roli ciężko chorego człowieka, który z uwagi na swój stan zdrowia nie może sobie pozwolić nawet na złapanie kataru. To dlatego sprawa Mandelsona miałaby być tak wybuchowa dla szefa rządu.

Paradoksalnie to autor brexitu jest dziś najbardziej popularnym politykiem

I faktycznie, po zwycięstwie wyborczym sprzed półtora roku nie ma już śladu. Jeśli wierzyć sondażowi instytutu YouGov, już tylko 18 proc. Brytyjczyków wciąż ufa Starmerowi, podczas gdy 63 proc. nie darzy go zaufaniem (pozostali nie mają zdania). Tak dramatycznych notowań nie miał dotąd żaden brytyjski premier, przynajmniej od czasu, gdy prowadzone są w tej sprawie badania opinii publicznej. Po niesłychanie burzliwych latach Torysów po referendum rozwodowym w 2016 r. i niespełnionych nadziejach brexitu, Laburzyści obiecywali „powrót do normalności”. Dziś jednak w sondażach na pierwszy plan wysunęło się ugrupowanie Reform UK. To populistyczna i nacjonalistyczna partia Nigela Farage’a, a więc tego, który doprowadził do brexitowej katastrofy. Trudno o większy paradoks. 

Czytaj więcej

Komentarze

Jędrzej Bielecki: Szkocja podzieli los Katalonii

Sytuacja gospodarcza Wielkiej Brytanii jest zła, a ludzie w dzisiejszych czasach reagują emocjona...

Starmer nie spełnił obietnicy odzyskania kontroli nad inflacją. W grudniu ceny rosły w tempie rocznym 3,4 proc., a więc dużo szybciej, niż w Polsce. Nie ruszył też wzrost gospodarczy: w tym roku ma on wynieść mizerne 1,2 proc., trzy razy wolniej, niż w naszym kraju. Laburzyści odnieśli natomiast spektakularny sukces, gdy idzie o imigrację. W czerwcu zeszłego roku (ostatnie dostępne dane) saldo netto osób, które osiedliły się w królestwie w ujęciu rocznym spadło do nieco ponad 200 tys. wobec blisko 950 tys. w szczytowym momencie w marcu 2023 r. Cóż z tego, kiedy nie udało się powstrzymać prób sforsowania Kanału La Manche na tratwach, co najmocniej przebija się w mediach.