To dobrze, że Brudziński powiedział „przepraszam”. I dobrze, że nie przepraszał – wzorem Misiewicza – za media, które ośmieliły się pisać o dzierżycielu Złotego Medalu za Zasługi dla Obronności Kraju. Brudziński przepraszał za to, za co przeprosiny się należały: za zupełnie niezrozumiałe wpychanie młodego człowieka ze średnim wykształceniem w buty wielkiego fachowca od kwestii obronnych, który zasługuje na państwowe frukta na eksponowanym stanowisku w PGZ.
I gdyby na tym „przepraszam” się skończyło… Było jednak inaczej: jeszcze nie wybrzmiało „przepraszam”, a już usłyszeliśmy, że PiS wprawdzie przeprasza, ale PO powinna przepraszać bardziej. Bo ośmiorniczki, bo Amber Gold, bo fryzjer minister Joanny Muchy na eksponowanym stanowisku, bo cygara dla Donalda Tuska, bo miliony złotych dla Aleksandra Grada, bo Elżbieta Bieńkowska, która nie chce pracować za 6 tysięcy złotych, etc. - Nie chciałbym, aby powstało wrażenie, że PiS będzie się teraz licytować z PO na to, kto więcej bezeceństw w administracji czy w służbie publicznej się dopuścił – przerwał na chwilę wyliczenie grzechów PO Brudziński. Po czym licytował się dalej.
Pytanie: po co? Dlaczego PiS, który przez lata w opozycji wielokrotnie (słusznie) punktował PO za to, że ich główny przekaz brzmi: „nie jesteśmy tym złym PiS-em”, nagle uznał, że argumentacja „nie jesteśmy tą arogancką PO” będzie dobrym wyjściem z sytuacji? W jaki sposób to, że ktoś robił bardzo źle, usprawiedliwia to, że my robimy tylko źle? W dowcipie z czasów słusznie minionych Józef Stalin proszony przez małe dziecko o cukierka, odpowiada mu: won smarkaczu! A na ekranie radzieckiej kroniki filmowej pojawia się wówczas plansza z napisem „A przecież mógł zabić”. To kwintesencja argumentacji opartej na stwierdzeniu: Przecież może być gorzej.
