Po raz pierwszy od wielu lat pojechałem do Wilna. Miasta, w którym, nie licząc Warszawy, mieszkałem najdłużej. Było to w latach 90. Okres przedunijny i przednatowski, granica z drobiazgowymi kontrolami, męczące podróże autobusem. Tu postpeerelowskie, tam postsowieckie klimaty.

Litewska stolica zmieniła się mniej od polskiej, co nie znaczy, że postsowieckie klimaty żyją, jak żyły. Chodzi o to, że Warszawa musiała się wymyślić na nowo, a Wilno miało co odbudować, odrestaurować, odtworzyć. Nie musi się piąć w górę, choć trochę wieżowców wystrzeliło na prawym brzegu Wilii.