Wygląda zawsze tak samo. Nieduże, mrugające bez przerwy oczy, przejaw czujności. Początki łysiny. Physis niezbyt atletyczna, pierwsza faza nadwagi. Nie ma w jego postawie dumy, niewiele też uprzedzenia. Jest tylko wyrozumiałość. Spogląda na ciebie nieomalże ze współczuciem, potakuje bez przerwy, gdy do niego mówisz. Opiera się łokciami o stół, wydyma usta. Jest spokojny. Rozumie, że słowa nic nie mogą. Argumenty są jak jesienne liście – gniją albo rozwiewają się na wietrze. Jedynym liczącym się argumentem pozostaje siła, cała reszta to zawracanie głowy pięknoduchów. I on to zrozumiał, na tym polega jego wyższość, pierwszeństwo w drodze po władzę. Dlatego otacza go aureola oświeconego polityka. Kalliklesa każdego czasu i miejsca.