Siedemdziesiąt lat temu, w „polskim roku 1956” po latach terroru i radzieckiej dominacji, coś miało się zmienić. Po śmierci Stalina historia zaczęła przyspieszać. W marcu 1953 r. cała ziemia miała szlochać za „słońcem święcącym światu z Kremla”, a już trzy lata później Nikita Chruszczow w tajnym referacie demaskował jego zbrodnie. Referat szybko stracił opisujący go przymiotnik i był do kupienia na bazarze w Warszawie, stąd nie tylko wybrana grupa dowiedziała się, że Stalin, „inżynier naszych marzeń”, był po prostu zbrodniarzem. Zmiany w ZSRR budziły nadzieję. Określano je mianem odwilży, przejętym z tytułu książki radzieckiego pisarza Ilii Erenburga wyraźnie wychodzącej poza socrealistyczny schemat.