Czterdzieści lat temu Jan Paweł II zebrał w Asyżu przedstawicieli rozmaitych tradycji religijnych, by tam, „obok siebie, a nie przeciwko sobie” modlili się o pokój na świecie. Obrazy z tego spotkania, zdjęcia przedstawicieli różnych religii w różnorodnych szatach obok siebie, ale także zdjęcia figur symboli innych religii obok ołtarzy katolickich weszły na trwałe do myślenia i debat katolickich, dla jednych stając się symbolem apostazji Kościoła, zdrady misyjnych wartości, a dla innych dowodem na to, że nie ma odwrotu od drogi dialogu międzyreligijnego i czynienia z wielkich tradycji religijnych raczej narzędzi budowania pokoju niż usprawiedliwiania przemocy. To drugie przesłanie tamtego spotkania, budujące pokój (choć oczywiście, także dialog był istotnym jego elementem), było zresztą kluczowe dla zrozumienia nie tylko przesłania Asyżu, ale także źródeł. Źródeł, którymi była świadomość, że nie tylko pokój, ale wręcz istnienie tamtego świata jest realnie zagrożone.