Jak co roku o tej porze zostaję wezwany do złożenia zeznań przed ławą przysięgłych. Zasiadają w niej, gniewnie łypiące w moim kierunku kurtki, czapki i szaliki; zapas witamin C i D, rozpuszczalnych i w tabletkach; syropy z czarnego bzu i malin; zapasy chusteczek higienicznych o rozmiarach sugerujących, że szykujemy się na nadejście nuklearnej zimy. I co najbardziej przerażające – ściągnięte brwi mojej żony, jej ręka wyciągnięta w kierunku okna w geście prokuratora wskazującego na koronny dowód winy: „I co, zadowolony? Jesień taka piękna, no nie?”.