Czy na Wyspie, skrajnie wyczerpanej kryzysem i represjami, istnieje – jeszcze – wewnętrzna siła protestu lub świadomość nieuchronności fundamentalnych zmian gospodarczych i politycznych nieodzownych, by Kuba odżyła? Pisałam w tym miejscu („Kuba w agonii. Czy może jeszcze zmienić się sama?”, „Plus Minus”, 5-6 września 2026), że na obecnym etapie Kubańczycy – społeczeństwo i diaspora, nie władza – ratunku upatrują bardziej w Stanach Zjednoczonych niż w samodzielnych działaniach. Czy jednak sami Amerykanie faktycznie są gotowi spełnić te nadzieje? I czy rzeczywiście tego chcą?