Słowo do muzyki ma charakter wtórny i poddańczy, ale zawodowe pisanie o muzyce dawnej czy klasycznej to zawsze próba dwóch porządków, dwóch natur, dwóch sposobów przeżywania życia – bycie w muzyce i nastroju czy zawierzenie słowu i literaturze. Dlatego próba nazwania tego wewnętrznego doznania współtowarzyszącego słuchaniu najbardziej wykwintnej kantaty czy dojmującej fugi to jedna z najtrudniejszych recenzenckich czy felietonowych sztuk.