Złą gębę przyprawili Persom już Grecy. Arystoteles doceniał inteligencję Azjatów, ale zarzucał im „brak ducha”. Głosił, że trwają w stanie poddaństwa i niewolnictwa, a formę rządów utożsamianych z Persją uznawał za niegodną wolnych ludzi orientalną despocję. To Arystoteles; co by nie powiedzieć, elita elit intelektualnych epoki macedońskiej. Mimo skromnego – w porównaniu z takim na przykład Herodotem – doświadczenia w osobistych peregrynacjach, zdanie miał wyrobione, a jego poglądy zachowały swoją siłę do dzisiaj. A jakie poglądy mieli towarzysze Aleksandra, którzy po ryzykownym, ale zakończonym zwycięstwem boju nad Granikiem wkraczali na teren Azji? Daleko im pewnie było do arystotelejskich subtelności; wchodzili do kraju, gdzie w ich przekonaniu rządzili tyrani, piło się ludzką krew, zaś w powietrzu latały smoki. A przynajmniej mogły latać. Prości żołnierze tamtej epoki mieli w pamięci wyprawy Kserksesa, bój pod Maratonem, ofiarę Spartan w Termopilach, spalenie Miletu. Mieli prawo Irańczyków nie lubić; szli z Aleksandrem do Azji zabić śmiertelnego wroga i zmienić mocarstwo Achemenidów na podobieństwo rodzimej Grecji. Swoją drogą, wiemy iluż mieli następców przez kolejne tysiąclecia. Mimo intensywnych prób, nie mogło się to udać. Hellenizacja podbitego Iranu przynosiła jakieś skutki przez kilka pokoleń, ale finalnie w tym cywilizacyjnym zmaganiu się kultur zwyciężyła Azja.